Fietsen!!!

Pepernoten in Phnom Penh

2011-11-28T05:08:00.000+01:00

De laatste tijd hebben diverse mensen me gemeld dat Sinterklaas weer in Nederland was aangekomen. Hierop heb ik meestal geantwoord dat men Sinterklaas hier niet kent, en kerst is in Cambodia ook geen hot item (totnutoe en ik ben hier -nu bijna 2 weken- 2 kerstbomen gezien), dit in tegenstelling tot de Filippijnen, waar medio september de kerstliederen al door de winkelcentra schalden en je bijkans struikelde over de kerstbomen. Kerst is daar groot!

Maar goed, twee dagen geleden was ik een biertje drinken in het FCC te Phnom Penh, zie ik opeens vanuit mijn ooghoeken een Zwarte Piet lopen.... Teveel gedronken, dacht ik eerst even, de Zwarte Piet was namelijk snel weer verdwenen, om even later weer achter een muurtje vandaan te komen; echt! Een heuse Zwarte Piet, in Phnom Penh!!! Ik kreeg een handje pepernoten en heb even met hem gepraat, toen moest hij weer verder, maar niet eerder dan dat ik met hem op de foto was gegaan!

Cambodia

2011-07-02T07:30:00.011+02:00

Vanuit Luang Prabang ben ik naar Vang Vieng gegaan. Het ging via weg nummer 13, een vreselijk mooie route. Vang Vieng is bekend van het tuben, dat is met/op/in een binnenband van een trekker de rivier af en zoveel mogelijk zuipen, op de daartoe bestemde plekken. Het is een nogal surrealistisch dit te zien, in een zo geweldig mooie omgeving, keiharde muziek en gelal. Ik zag ze tegen het begin van de avond straalbezopen terug komen. Ik heb er met verbazing naar gekeken en me gerealiseerd dat ik oud word/ben, duh. Ook met plaatsvervangende schaamte om mensen zo los te zien gaan in een Buddhistisch land...
In Vang Vieng een brommert gehuurd en de 'West Vang Vieng loop' gedaan, over de rivier en dan langs en tussen de karstbergen door gereden, prachtig! Allemaal onverharde weggetjes. Terug in Vang Vieng weer even naar de beginplek van het tuben gereden. Daar was het nu ongelooflijk druk. Honderden jongeren aan het feesten op een soort platform, waar je ook vanaf kon springen/duiken. Als ze er aankomen krijgen ze eerst een glaasje Tigerwhisky dat in 1 teug leeg moet. Daarna is het over de brug naar het platform en op een gegeven moment is het dan tijd om te gaan tuben....
Toen ik bij de brommert terug kwam bleek die een lekke band te hebben. Gelukkig was het naar de weg maar een klein stukje en daar zat een reparateur. Er is een verse binnenband in gezet en toen de band weer opgepompt was bleek er een bobbel in de buitenband te zitten. Ik nam me voor rustig terug te rijden naar de verhuurder en hem dit te laten oplossen, maar na ongeveer een kilometer: een klapband. Ik ben nog even doorgereden, maar daar wordt zo'n apparaat ook niet beter van. Dus gaan lopen, met motor aan. Het was denk ik iets van 2 km lopen. De eigenaar bood nog aan voor de rest van de dag een andere motor mee te nemen, maar ik vond het welletjes zo. Het was verder 'no problem', de kapotte buitenband.
Na Vang Vieng naar de hoofdstad van Laos, Vientiane.

Daar onder andere naar het Lao National Museum geweest. Was aardig, veel over de verschillende ethnische groepen die in Laos voorkomen, maar ook over de Franse bezetting en de bevrijding van het juk van de Franse bezetting. Kort na de tweede Indochinese/Vietnam oorlog grepen de communistische en neutrale groeperingen de macht en riepen op 2 december 1975 de Democratische Volksrepubliek Laos uit.

In Vientiane een fiets gehuurd en naar diverse bezienswaardigheden toe geweest: Patuxai, een soort Arc de Triomphe, maar dan Lao-style. Je kan helemaal naar boven, dan heb je een mooi uitzicht over de stad. Onderweg kwam ik het presidentieel paleis nog 'tegen'. Niet slecht, een aardig stulpje. Doorgereden naar het belangrijkste nationale momument van Laos, Pha That Luang. Afbeeldingen ervan kom je echt overal tegen, in ieder geval op alle bankbiljetten van Laos...
Later op de dag nog naar het COPE Visitor centre toe geweest. COPE staat voor Cooperative Orhotic & Prosthetic Enterprise. Zie ook http://www.copelaos.org . COPE houdt zich bezig met allerlei zaken die te maken hebben met kunstbenen, kunstarmen, aanpassingen die het leven van mensen zonder ledematen gemakkelijker maken, etc. Dat is in Laos geen overbodige luxe, gelet op het aantal slachtoffers dat (nog dagelijks) valt als gevolg van UXO's (UneXploded Ordnance), ik schreef daar eerder over. Vooral het gebruik van clusterbommen heeft veel leed veroorzaakt en zal dat in Laos tot in lengte van jaren blijven doen. Zie ook http://www.copelaos.org/ban_cluster_bombs.php . En dan te bedenken dat de VS gewoon jaren lang, zonder dat de burgers van de VS, maar ook bijvoorbeeld de Senaat hier van op de hoogte waren, Laos heeft gebombardeerd, niet zomaar een beetje, maar heel stelselmatig. Het wordt de Secret War genoemd. Op de website http://www.angelfire.com/in/Laos/ wordt het volgende geschreven hoe de VS (Illegaal) zijn betrokken geraakt in de burgeroorlog in Laos: "As the Civil War progressed in Laos it was generally characterized by dry season Communist advances (November - April), and with an emphasis on counter-offenses by Royal Lao Government forces in rainy seasons (May - October). Situations inside Laos deteriorated to the point that the U.S. government was asked by the King of Laos and Prince Souvanna Phouma, for urgent assistance There was a dire need for a Laotian ability to counter the Communists, but due to Geneva Convention Accords of 1954 & 1962 (signed by world governments) made it illegal for foreign military powers to intervene in Laos situations ; to provide combatants, etc., so all such assistance and related aid should NOT have any obvious U.S. military 'combatant' connections. The CIA with USAF Air Commandos got the job of setting up air & ground operations, which were secretly under the authority of the U.S. Ambassador at the American Embassy, Vientiane, Laos."

In Vientiane ook nog een keer een brommert gehuurd en naar Kaysone Phomvihane Memorial gereden. Deze meneer was de communistische leider van Laos en oprichter (met anderen) van de Pathet Lao. In mei 1975 pleegde de Pathet Lao een coup en trok de macht naar zich toe, hoewel de monarchie en de regering van prins Souvanna Phouma gehandhaafd bleven. In december 1975 werd de monarchie echter afgeschaft en werd Kaysone minister-president (Voorzitter van de Ministerraad) en secretaris-generaal van de Laotiaanse Revolutionaire Volkspartij (LRVP), de opvolger van de Laotiaanse Volkspartij (= Pathet Lao). In die functies was hij de machtigste man van Laos. Hij is in 1992 overleden en in 1995, ter ere van zijn 75ste verjaardag werd deze Memorial gebouwd, een enorm complex, open van 8 tot 12 en 13 tot 16 uur op dinsdag tot en met zondag, maar klaarblijkelijk op vrijdag 21 januari 2011 om 10 uur even niet.
Doorgereden naar de Friendship Bridge (brug over de Mekong), grens met Thailand. Leuk om daar even te zijn, de brug zelf kan je niet op, zonder uit te klokken uit Laos. Dat is nog een aardig stukje buiten Vientiane, mooie route dwars door dorpjes en soms héééél slechte wegen.

Trouwens, in Vientiane zie ik heel veel nogal prijzige auto's rijden, kennelijk heeft een behoorlijk deel van de inwoners hier geld genoeg om zich een dergelijk vehikel te kunnen veroorloven. Ik bedoel dan auto's als Lexus, de topmodellen van Toyota, Mercedes, Porsche Cayenne, Hummer en zelfs een Mercedes AMG s63 en die laatste staat (in Europa) in de boeken voor 187.000 euro, omgerekend 2 miljard kippen!!! Ik prijs me overigens gelukkig dat dit geen parate kennis van me is. Een kip is de nationale bankbiljeteenheid, want ik heb geen munt gezien in Laos.
Daarvan heb ik er trouwens vandaag nog 25.000 ingeleverd bij de Vientiaanse Hermandad. Waar in Thailand toeristen steevast niet worden aangehouden, hoewel daar uitzonderingen op zijn...., vanwege het niet dragen van een helm gebeurt dat hier dus wel. In houtje-touwtje-"engels" werd me verteld dat ik mijn helm niet op had... O?? Daarnaast moest ik de vraag of ik een license had beantwoorden met: ja, die heb ik wel, maar die ligt bij de verhuurder, omdat ik mijn paspoort liever niet achterlaat, waar dan ook. Dus: geen helm, geen license, ajaijai! Bladerbladerblader en op bladzijde zoveel werd de passende sancte gevonden: 50.000 kip (= ongeveer 5 euro). De man had ondertussen de papieren van de motor in handen.... Hij zei ook nog iets over lopen, en dat terwijl mijn trip van die dag feitelijk nog een aanvang moest nemen. Goed, ik trok mijn portemonnee en haalde daar 25.000 kip uit en gaf hem die en pakte tegelijkertijd de papieren van de motor uit zijn handen terug. Ik neem aan dat het het zo goed was, want ik ben weg gereden, nu met helm op, en heb geen tatúutatúu gehoord, noch zwaailichten gezien.

Vanuit Vientiane ben ik naar Tha Khaek gereisd. Vandaar uit heb ik The Loop gedaan, dat is een motorrit van 3 dagen, iets van 450 km via Laksao en de Kong Lor- cave terug naar Tha Khaek.
Dag 1 van The Loop, in Lak Sao
Iets van kwart over negen vertrokken. Eerst even getankt en later toch nog maar mijn fleece-trui opgehaald en begonnen aan The Loop.
Op Rte 12 als eerste de Tham Pha Fa- cave bezocht. In 2004 bij toeval ontdekt; er staan ruim 200 Buddha-beelden in, variërend in grootte van 15 cm tot een meter. Waarschijnlijk staan die daar al iets van 600 jaar. Daarna naar Tham Pha Inh-cave. Daar was een aantal mensen bezig met een muurtje metselen en stond ik met mijn maat 45 platvoeten in de cementspecie, die aangemaakt en wel pal voor de ingang van de grot lag. De aanwezigen vonden het erg grappig.

Bij de afslag die leidt naar de Lao-Vietnam border kreeg ik een sms-je van de provider waarin mij kond werd gedaan van de tarieven die er zoal gelden in... Thailand, heel interessant. Hierna kwam ik op de Rte 1E terecht, tot in Nakai netjes van wegdek voorzien, daarna tot aan Lak Sao, dat ligt iets van 80 kilometer verderop, geen wegdek meer gezien. Een 'bumpy ride' begint niet eens te beschrijven hoe de weg, die verderop over gaat in de Rte 8B, is. En stoffig, echt bizar! Het was wel even doorbijten, maar de omgeving maakt veel goed.
Je moet er niet aan denken hoe dit stuk van de route moet zijn in de regentijd. Om daar toch een beetje een idee van te geven: http://pepsuus.ontheroad.to/show/the-loop
Gelukkig dat ik mijn fleece had meegenomen, want 's avonds kwam het kwik niet verder dan iets van 14 graden. Overdag loopt het op tot iets van 28, maar ook dan is de fleece toch nog wel lekker als je rijdt. Overnacht in Lak Sao, dat betekent letterlijk Km 20, heel merkwaardig. Het ligt op de Rte 8B niet op 20 km en het ligt op 32 km van de grens met Vietnam, en ook op route 8, die naar het westen afbuigt ligt Lak Sao niet in de buurt van de km 20, dus waarom deze stad zo heet, wie het weet mag het zeggen....

Dag 2 van The Loop in Ban Kong Lor
Mooie rit over Rte 8., en allemaal asfalt, het is ongelooflijk!
In Ban Na Hin de afslag genomen richting de Kong Lor- cave. In deze grot loopt een rivier van 7,5 km en die kun je varen met longtailmotorboten, dat heb ik samen met een Israëlische familie gedaan en en nogal neurotische Australiër, die er maar niet over op kon houden dat hij diezelfde dag nog naar Vientiane moest...., zeikerd. Die Israëlische familie reist in een tot camper omgebouwde Mercedes brandweerwagen van 27 jaar oud, een geweldig ding. Ze reizen van Thailand naar Turkije, is de bedoeling.
Die grot is echt prachtig, in een heel klein deel zijn stalagmieten en stalagtieten, maar voor het overgrote deel is hij droog, ja, op de rivier die er loopt na dan, hè!
In het guesthouse waar ik logeerde was ook een tamelijk grote groep Laotianen, op een reisje van de baas, de overheid van Laos. We, een Duitser met wie ik een tijd zat te praten en ik, werden uitgenodigd aan tafel, waar het beer Lao zeer rijkelijk vloeide. Die groep moest de volgende ochtend om 6 uur weer op; ik was blij dat ik nog even kon blijven liggen!

Dag 3 van The Loop, terug in Tha Khaek
Rond half 10 op de brommert gestapt en in een rustig tempo terug naar de Rte 8 en daar naar het westen naar de Rte 13. Op ongeveer 33 km van die Rte 13, dat is dan nog op Rte 8, heb je een 'sala', een overdekt uitzichtpunt vanwaar je een echt ongelooflijk uitzicht hebt op de mooiste karstformaties die ik ooit heb gezien, een hoog kippevelgehalte!
Op Rte8 ben ik diverse keren vrachtwagens tegengekomen, vol met kooien met honden er in. Toen herinnerde ik me wat ik had gelezen in mijn gids, namelijk dat deze honden worden gevangen in Noord-Thailand en via Laos met een vrachtwagen naar Vietnam worden vervoerd, een beestachtige rit van 3 dagen zonder eten en drinken, je kunt je voorstellen dat een hoop beesten dat niet overleven. Het is een afgrijselijk gehoor dat gehuil van die honden. In Vietnam schijnen ze dan op het bord te belanden.
Als je meer wilt weten: http://www.globalpost.com/dispatch/thailand/091123/eating-dogs-dog-meat-mafia-capture

Eén keer op Rte 13 aangekomen is het recht-zo-die-gaat door naar Thae Kheak, ruim 100 kilometer.
Blij dat ik The Loop heb gedaan, het was echt de moeite waard!

Met 3 Fransen en een Belgische mevrouw ben ik naar het Bolaven Plateau toe geweest, alweer op de brommert. Waterval Tat Fan, plus lunch, prachtig. Door naar Tat Yuang, ook alweer mooi. Daar kopje echte koffie van het Bolaven Plateau gescoord. Heerlijk. Doorgereden naar het Plateau, mooi gezicht.
Via Pakse zijn we met z'n allen naar Don Det gegaan, het 4000-eilandenrijk in het zuiden van Laos. We zijn er op 2 geweest, nog maar 3998 te gaan, duh!

Terwijl Carole, de Belgische, in Don Det bleef gingen de Fransen met het vliegtuig naar Siem Reap om daar Angkor Wat te gaan bekijken. Ik ben met de bus naar Kratie, in Cambodia gegaan. Daar op een dag samen met een Nederlander een tourtje gedaan, natuurlijk naar een paar tempels, maar ook een boottochtje op de Mekong om de uiterst zeldzame Irrawaddy dolfijn te spotten, er schijnen er nog maar een stuk of 70 van te zijn en komen alleen in dit stuk van de Mekong voor. Ze hebben een nogal bol voorhoofd en korte snuit en in tegenstelling tot tuimelaars komen ze maar heeeel even boven; ik heb er een paar gezien, maar het is me niet gelukt er een foto van de maken...

Na een dag of 5 in Cambodia besloot ik de Fransen achterna te reizen, het was namelijk wel erg gezellig met hen. Dus busticket gekocht voor Bangkok (zij waren ondertussen op Ko Lanta, Andaman Zee, Zuid Thailand) en vandaar, trein, minivan en zo naar Ko Lanta, later nog naar Ko Muk en Ko Libong geweest (Another day in paradise...), veel gesnorkeld, gezwommen, gerelaxed...
Maar ook daar kwam een eind aan. Ik ben vervolgens een paar maanden in Nederland geweest en begin mei weer terug gevlogen naar Bangkok.

In Thailand, gereisd via Nakhon Ratchasima, ook wel kortweg Khorat genoemd, Khao Yai National Park, Khon Kaen, Sukhothai, Lampang, Chiang Mai en terug naar Bangkok.

Vanuit Bangkok de (boemel)trein naar de grens met Cambodia genomen en nadat ik een visum had gekocht samen met een andere Nederlander naar Siem Reap gereden met een minivan. In Siem Reap 3 dagen besteed aan het complex tempels van Angkor Wat. Daar kun je makkelijk een week, of nog veel langer rond brengen, als je erg van tempels (en/of ouwe stenen) houdt. Maar vooral Angkor Wat zelf, en Angkor Thom, met Bayon: buitengewoon indrukwekkende bouwwerken!

Ik wilde vanuit Siem Reap nog naar Prasat Phrea Vihear, dat is het tempelcomplex precies op de grens met Thailand, waar steeds gedoe tussen Cambodia en Thailand over is, maar een flinke koortsaanval gooide roet in het eten, helaas...

Vanuit Battambang ben ik naar naar Phnom Banan geweest, 358 treden naar de top... De tempel zelfs heeft iets weg van de layout van Angkor Wat en volgens de locals is deze tempel dan ook de inspiratie tot de bouw van Angkor Wat geweest. Het zal.
Daarna naar de Prasat Phnom Banon Winery geweest en daar een paar dingen geproefd een uitermate strakke rose en een brandy die veel weg had van petroleum, vervolgens nog twee vruchtensapjes en konden we verder naar onze tweede bestemming van die dag, Phnom Sampeau, ongeveer even hoog als Banan, dus aardig wat oefening voor de beenspieren deze ochtend en voor de zweetklieren, duh.
Vanaf Phnom Sampeau heb je een prachtig uitzicht over de omgeving en kun je in de verte Battambang zien liggen en Phnom Banan.
Het heeft ook een grimmige historie, er zijn een paar grotten die indertijd door de Khmer Rouge werden gebruikt mensen af te maken en hun lichamen te dumpen. In 1 van de grotten is ook een soort van memorial met wat schedels en botten van slachtoffers; verbijsterend, dit, maar wel een onderdeel van de geschiedenis van dit land.
Tenslotte nog naar de norry wezen kijken, dat is een bamboe trein, dat wil zeggen een karretje met daarop en platform van bamboe en daarop kun je je laten vervoeren over een afstand van 14 km, dit geheel wordt voortbewogen door een motortje en als van de andere kant een vergelijkbaar vehikel aan komt, wordt 1 van beide van het spoor gelicht en gaat de reis verder zodra de ander gepasseerd is. Het schijnt een erg leuke ervaring te zijn, maar met de hitte van dat moment (het karretje is niet overdekt) en de vermoeidheid nog in de benen van de beide Phnoms (phnom betekent heuvel), heb ik bedankt voor de eer.
Voor een impressie van de norry: http://www.youtube.com/watch?v=yvwwp2941yE

Vanuit Battambang met de bus naar Phnom Penh gegaan, leuke stad, met veel historie. Veel gewandeld, o.a. naar Psar Thmei, een grote markt, overdekt met een joekel van een koepel, pas gerenoveerd en ziet er spic en span uit. Over de Monivong Blvd richting zuiden gelopen en links af, richting de rivier, Sihanouk Blvd en daar het Independence Monument (vanwege de onafhankelijkheid van Frankrijk in 1953) bekeken, het nabij gelegen, nogal groot uitgevallen huis van de minister-president van Cambodia, en vervolgens naar het Cambodia-Vietnam Friendship Monument uit 1979...

Wat ik over Vientiane (Laos) en dure auto's schreef geldt voor Phnom Penh nog veel sterker, het zou zomaar Lexus-city kunnen heten!!!

Een bezoek aan Phnom Penh is niet compleet zonder een bezoek aan Tuol Sleng, buitengewoon indrukwekkend, ongelooflijk wat zich daar allemaal moet hebben afgespeeld, gruwelijk! Ik bedoel, mensen van de Khmer Rouge, die hun eigen landgenoten daar martelden en later in de Killing Fields afslachtten... dat is in de geschiedenis niet vaak voorgekomen, heb ik me laten vertellen. Dit is het grootste kamp dat er was, voorheen een school, maar er waren er vele in Cambodia. Zoals er ook vele Killing Fields waren, door heel Cambodia.
Later naar Choeung Ek gegaan, het Killing Field voor S-21, zoals Tuol Sleng bekend stond tijdens het Khmer Rouge regime. Gruwelijk. Je loopt daar rond en weet wat daar is gebeurd, mensen die letterlijk doodgeslagen werden, babies die tegen bomen doodgeslagen werden, en het dringt niet ECHT door, daarvoor is het allemaal te gruwelijk.. Kleding- en botfragmenten zie je in de grond zitten... Er zijn hier ongeveer 20.000 mensen doodgeslagen en gedumpt in massagraven, en dat is dan weer een fractie van het totale aantal mensen dat in Cambodia in de periode 1975-1979 is omgekomen. De schattingen daaromtrent lopen uiteen van 900.000 tot 2 miljoen... onbegrijpelijke getallen...

Met een aantal Cambodianen ben ik naar Udong, de voormalige hoofdstad van Cambodia, geweest, er is een aantal tempels en het complex wordt veel door Cambodianen bezocht en geldt als heilig. Het was leuk in Udong en relaxt. Flessen wijn mee en veel eten gekocht daar, voor het eerst krekels en mieren gegeten, apart.

Ik ben nu in Sihanoukville, aan de kust, Golf van Thailand, morgen (3 juli 2011) terug naar Phnom Penh en op 6 juli naar Vietnam, want dan loopt mijn visum voor Cambodia af en begint die voor Vietnam.

Luang Prabang, Laos

2011-01-15T07:37:00.009+01:00

Het werd (ruim) tijd voor een update....

Op 5 oktober heb ik Maleisië verlaten, via Rantau Panjang. Bus 29 stopt vlakbij het Kompleks Imigresen.
Daar eerst een exit-stempel gehaald voor Maleisië en iets verderop de arrivalcard (Thailand) ingevuld en een stempel met een visum voor 15 dagen in m'n paspoort. In Sungai Kolok (dat is in Thailand) naar het station gelopen, iets van een kilometer. De trein van 11.30 uur bleek niet te gaan vandaag, die van 14. 20 uur wel. Er waren geen bedden beschikbaar, maar ik moest om 12 uur nog maar eens naar het loket komen en dan eventueel een upgrade kopen. Eerder dan 12 uur kwam de man zelf al naar me toe om te zeggen dat er een bed beschikbaar was. Top.
De trein van 14. 20 vertrok uiteindelijk om 15.30 uur, aan dat soort vertragingen kan de NS nog een puntje zuigen, haha. Tweeëntwintig uur later stapte ik uit in Hualamphong, het centraal station van Bangkok. Pas de derde taxichauffeur wilde zijn meter gebruiken, de eerste vertelde dat hij kapot was, de meter dan, hè, en de tweede vertelde dat er een trafficjam was (?). Nou ja, hotel genomen waar ik al eerder was in Soi Rambuttri, in de buurt van Khao San.

De eerste paar dagen in Bangkok buitengewoon weinig gedaan, ja, een paar boeken gekocht, gelezen, dat was het ongeveer wel.

Op een avond naar bed gegaan in Green House Guesthouse, Soi Rambuttri, Bangkok.
Voor het naar bed al geconstateerd dat ik wel erg vaak was gestoken door muggen, dacht ik. Ik had gisteren overdag al een coil, dat is zo'n antimuggen-spiraal, laten branden. Dat leek evenwel niet erg te helpen. Met DEET op het lijf het bed ingestapt. Rond 4 uur werd ik wakker en ik verging van de jeuk.
Toen ik terug kwam naar het bed zag ik, wat rondkruipen op het bed. Bij nadere inspectie bleek het helemaal vol te zitten. Ik weet niet wat voor soort het was, maar ik heb er een aantal doodgedrukt en en die zaten vol met (mijn) bloed. Het leken wel een soort kevertjes, getver. Geen wonder dat ik zo'n jeuk had. Meteen het besluit genomen daar weg te gaan. Ik ben naar een ander hotel gegaan, ook op Rambuttri, die bleek nog een kamer te hebben, maar ik kon daar niet eerder dan om 5 uur terecht, dat kon wel, maar dan moest ik deze nacht ook nog betalen, dat was om iets van 4.20 uur. Dus, ik dacht, ik ga nog even pinnen, ik heb toch de tijd tot 5 uur en dan heb ik in ieder geval genoeg geld voor de aankomende dagen. Dat had ik waarschijnlijk beter niet kunnen doen. Ik heb geld opgenomen en dat is genoeg voor de aankomende dagen, totdat ik vertrek uit Bangkok en Thailand, dat is dan het goede nieuws. Het was zo'n atm, en in Ubud (Bali) ben ik daar ook tegen aan gelopen, die geld geeft, je opnameslipje, maar geen piepje dat je je kaart niet moet vergeten/ eruit moet halen en dat is nou precies wat is gebeurd. Ik ben terug gelopen naar het hotel, wilde uitchecken en toen zag ik dat de kaart niet in mijn portemonnee zat.. Ik ben terug gesprint, maar de kaart zat niet meer in de gleuf van de atm.

In de loop van de ochtend ben ik even bij die bank naar binnen gestapt en meteen werd er iemand gebeld, die ik aan de telefoon kreeg. Verhaal gedaan en aan de hand van de locatiecode die op de slip staat kon men zien dat de kaart nog in de machine zit. Goed nieuws, zou je denken, maar op grond van internationale afspraken tussen banken wordt in zo'n geval de kaart vernietigd.
Bank gebeld via Skype; kaart is geblokkeerd en er wordt een verse toegestuurd. Zo simpel is het.
Ik heb genoeg contanten om het tot maandag (dag van vertrek naar Nederland) uit te zingen en voor noodgevallen heb ik mijn creditcard nog.
Never a dull moment!

Ik ben die dag met de ferry naar Tha Chang gegaan en vandaar naar de Lam Meuang (City Pillar) van Bangkok gelopen, langs het stadhuis. Daarna doorgegaan naar het Corrections Museum, gevestigd in een voormalige gevangenis. Het was niet geopend, maar door de tralies kon ik wel zien waar het over ging. Allerlei martelmethoden die de Thais in vroeger jaren gebruikten. Lekker, hoor!
Doorgelopen naar Chinatown, heerlijke drukte en vandaar met de ferry weer terug naar Phra Arthit.
In de ochtend van 10-10-10 eerst een kaartje voor de minibus naar het vliegveld voor maandag geregeld. Ontbeten. Ingecheckt bij Air Berlin, boarding pass geprint en naar de kapper geweest. Ik ben er klaar voor.

In de periode 10 oktober tot 8 december ben ik in Nederland geweest. Familie en sommige vrienden gezien, dat was aangenaam. De meeste tijd ben ik bij Liesbet geweest, heerlijk.

Op 9 december ben ik weer terug in Bangkok, zelfde hotel, Rambuttri Village. Vlucht van Düsseldorf naar München en van München naar Bangkok ging goed. Niet langer dan een uur geslapen. Vanaf München is het 10 uur vliegen. In Bangkok de (want op 23-08-2010 geopende) kersverse City Line genomen, 15 baht (introductieprijs tot einde 2010 daarna 45 baht) en van Phaya Thai een taxi naar Soi Rambuttri. Ingecheckt en eerst maar eens een douche genomen, heerlijk.
Wat is het hier toch heerlijk licht en warm, maar vooral het licht is zóóó lekker. In Nederland was het erg grijs en koud toen ik weg ging.

In Bangkok ben ik naar het Songkran Niyosane Forensic Medicine & Parasite Museum geweest, creepy dingen daar, veel foto's van heel erg dode mensen, wonden door allerlei oorzaken, dode babies op sterk water, afgerukte ledematen en nog veel meer in plastic gegoten, gezellige baterieën, malaria, Elephantitis, schedels, botten, you name it. Zelfs een paar gemummificeerde lijken, nogal knullig tentoongesteld. Na dit vrolijke intermezzo met de ferry naar Chinatown en daar naar Wat Tramit geweest, met een -naar verluid massief- gouden Buddha van 3,5 meter hoog, mooi.

Ik heb ook veel gelopen in Bangkok, o.a. naar Lak Meuang, de City Pillar van Bangkok, het is een zwaar religieuse plek, maar ook de plek vanwaar afstanden worden gemeten, met de City Pillar als beginpunt. Ruim een half uur rondgehobbeld, daar. Op weg ernaar toe werd ik aangesproken door een stel jongeren die mij, in het kader van hun opleiding wilden interviewen over..... mode. En, zeg nou zelf, wie kun je daarover nou beter interviewen dan mij!!! Met de ferry over de Chao Praya naar Central Pier gegaan en vandaar de skytrain(koud!!!) genomen naar Victory Monument, de plek waar ik in mei 2010 foto's nam terwijl Center One werd geblust. Het deel van het gebouw dichtbij de toegang tot de skytrain is nu afgebroken en in het andere deel is men druk aan het werk.

In Khao San Road zag ik Floortje Dessing nog, die was daar bezig met filmen, leuk.

Op vrijdag 17 december 2010 ben ik na het ontbijt richting ferry gegaan, naar Central Pier en vandaar met de Skytrain naar Phaya Thai, en door met de City Link naar het vliegveld. Ik was daar iets van half 1. Daar zag ik dat de vlucht van Silly en Aart toen al was garriveerd..
Uiteindelijk rond half 2 kwamen ze gate uit. Leuk ze hier te ontmoeten. City Link terug naar Phaya Thai en vandaar taxi naar Chinatown.
Ingecheckt in hun hotel en daarna even naar de ferry gelopen en daar wat gedronken en wat gegeten.

Met Silly en Aart op een dag een longtailboat genomen naar de floating market Taling Chan, bij Thonburi in de buurt. Ons laten afzetten bij Phra Arthit en daar over Rambuttri en Thanon Khao San gelopen, na een lunch. Daarna ferry naar Central Pier en vandaar tuk-tuk naar Lumpini Park. Daar ruim een uur door gebracht. Veel sporters, muziek, erg leuk. Taxi naar China Town, daar bij een paar stalletjes wat gegeten.
Met hen in Bangkok naar Jim Thompson's House geweest.
Jim Thompson was een Amerikaanse ondernemer en kunstverzamelaar. Hij heeft de zijdehandel in Thailand een flinke boost gegeven. Hij is tijdens een wandeling in 1967 in de Cameron Highlands in west Maleisië verdwenen. Er is nooit meer iets van hem vernomen. Het feit dat zijn zus hetzelfde jaar in de VS werd vermoord gaf aanleiding tot allerlei speculaties en complottheorieën. Dit werd ook gevoed door het feit dat Thompson in de Tweede Wereldoorlog voor de OSS werkte in Thailand, de OSS is de voorloper van de CIA.
Het huis is een echt prachtig houten huis met een mooie tuin, midden in Bangkok, met daarin een mooie verzameling heel oude objecten en beelden en spullen die Thompson indertijd zelf gebruikte.

Op 23 december hebben we vanaf station Thonburi de trein genomen naar Kanchanaburi. Mooie en relaxte treinreis. Intrek genomen in VN Guesthouse, www.vnguesthouse.net
We hebben een kamer op de rivier, de Mae Nam Khwae, bij ons beter bekend als de river Kwai, ik heb er 1 met drie bedden, altijd makkelijk, haha. Als er een boot voorbijkomt lig je even lekker te deinen.
Die dag naar het museum geweest en naar de er tegenoverliggende begraafplaats, waar ook heel veel Nederlanders liggen. De dag erop een tour gedaan, met minibus heen, naar de Erawan watervallen, met in 1 van de watervallen voetmassage-visjes, die eelt van je voeten afknabbelen, in Thailand zijn er heel veel van dit soort vis/voetmassage bedrijfjes waar je met je voeten in een aquarium zit, hier is het puur natuur en een heel raar gevoel, dat geknabbel aan je voeten.
Ik vond de Hellfire pass heel indrukwekkend, onvoorstelbaar veel mensen hebben hier het leven gelaten onder onmenselijk zware omstandigheden. Met de trein terug over een deel van de zogenoemde dodenspoorlijn en natuurlijk de brug zelf, waar het echt barst van de toeristen.

Op eerste kerstdag was er een buffet in het guesthouse. We aten samen met de Finse dames Aila en Lisa, die de dag ervoor ook mee waren op het tourtje. Een gezellig stel vrouwen, achter in de 60. De rest van de dag: in Chinese tempel geweest en vervoer uitgezocht voor naar Sukothai. Na lang 5-en (en 6-en) gaan we naar Ayutthaya, blijven daar een nacht en pakken dan de nachttrein naar Chiang Mai en laten we Sukothai links liggen (letterlijk en figuurlijk). Op de tweede kerstdag zijn we met een minibus naar Ayutthaya gegaan. Aldaar door de chauffeur langs diverse hotels/guesthouses gereden voordat we een geschikte vonden: Tony's Place, in de straat waar ik eerder verbleef. De dag er op een longtailboottochtje langs diverse tempels. 's Avonds met de trein naar Chiang Mai, waar we de volgende ochtend aan kwamen. Ik zat weer in Rendezvous guethouse, in een kamer waar ik eerder zat. Silly en Aart zitten 1 nacht in een ander hotel en konden de dag erop er ook terecht.

In Chiang Mai met Silly en Aart naar de belangrijkste tempels geweest, Wat Phra Singh en Wat Chedi Luang. Daar ook geluncht. Lekker. We zijn een paar avonden naar het plein geweest, waar een zogenoemde countdown party was, allerlei optredens, richting einde van het jaar 2010. Overal stalletjes met eten en drinken, geweldig! Gedrieën nog een voetmassage genomen op het plein, was lekker.

Op Oudejaarsdag hebben we afscheid van elkaar genomen, zij zouden naar Pai (westwaarts) en ik naar Chiang Rai, richting oosten. Ik ben er met de bus naar toe gegaan. 's Avond heb ik Surinaams gegeten in restaurant Sranang, Chiang Rai, eigendom van een Surinamer.

De jaarwisseling meegemaakt op het plein rond de Clocktower, het centrum van Chiang Rai, het was er beredruk. Veel vuurwerk maar ook heel veel rijstpapier-achtige kokers, aan de bovenkant dicht, ongeveer een meter hoog, met onderin een vuurtje die worden opgelaten en daarvan dan honderden, een prachtig gezicht, het is de bedoeling dat je hem oplaat en daarbij dan een wens doet.

Na een paar dagen Chiang Rai ben ik naar Chiang Khong gegaan met de bus. Ik kijk vanuit mijn kamer uit op de Mekong rivier en op Laos.

In Chaing Khong huurde ik een brommert en ben ik naar Chiang Saen gereden en daarna naar de Golden Triangle, bij het dorpje Sop Ruak, met uitzicht vanuit Thailand op Myanmar en Laos, apart hoor. Vooral vanaf een heuvel waar ook een mooie 'wat' op staat heb je een prachtig uitzicht. O ja, en bij de Golden Triangle ben ik nog in het Opium Museum geweest, leuk en leerzaam. Overigens was vroeger de Golden Traingle een gebied van duizenden vierkante kilometers in voornoemde landen waar papaver werd gekweekt waaruit opium werd gewonnen. Iets buiten Chiang Khong is een Chinese begraafplaats waar 200 Kwo Min Tang strijders (Chinese nationalisten) liggen begraven. Poort was op slot, maar ben door prikkeldraad toch naar binnen weten te sneaken.

Op 7 januari heb ik Thailand verlaten en ben met een longtailboot de Mekong overgestoken. Na de nodige grensformaliteiten ben ik dan in Laos en het plaatsje heet Huay Xai. Het is er meteen ook minder georganiseerd, rommeliger en armoediger dan in Thailand.

Naar de paar dagen heb ik de slowboat genomen van Hau Xai naar Luang Prabang, je overnacht dan in Pak Beng, dat helemaal vol staat met guesthouses en hotels. De bootreis over de Mekong rivier is prachtig en duurt 2 dagen.
Volgens de reisgidsen zijn de slowboats uitgerust met houten bankjes. Je kunt je voorstellen dat dat niet erg comfortabel is. In Huay Xai verkoopt men daarom dan ook kussentjes, om eventueel billenleed te verzachten danwel te voorkomen. Maar aangekomen bij de boot bleek deze (nagenoeg geheel) te zijn uitgerust met autostoelen, dus heerlijk zacht, ook de tweede dag was dat het geval. Mijn kussentje is te koop.

Luang Prabang is een mooie stad en is opgenomen op de Unesco Werelderfgoederenlijst, vrachtwagens en bussen zijn niet welkom in het centrum en de maximale bouwhoogte is 3 verdiepingen. Franse invloeden zijn hier goed zichtbaar. Ik ben er naar Luang Prabang Nationaal Museum geweest, in het voormalig Koninklijk paleis. In het paleis wordt Pha Bang bewaard, een beeldje van 83 cm hoog dat als buitengewoon belangrijk wordt beschouwd. Mensen zijgen op hun knieën en aanbidden het. Op het terrein staat ook een prachtige tempel, Wat Ho Pha Bang, het is de bedoeling dat de Pha Bang daar te zijner tijd in komt te staan. Eén keer per jaar wordt de Pha Bang in een processie door de stad, die zijn naam aan het beeld heeft te danken, gedragen.
Ook Phu Si bezocht, via iets van 300 traptreden, omhoog, maar later ook naar beneden, met een prachtig uitzicht over de stad en omgeving en de Mekong. In de stad kom ik vaak medepassagiers van de slowboat tegen.

Op 13 januari ben ik naar Wat Mai Suwannaphumaham toe geweest: mooi! Daarna een bezoekje gebracht aan een shrine die is geplaatst over een voetstap van de Buddha; als die echt zou zijn zou de Buddha minimaal even groot zijn geweest als een Brontosaurus, haha. Ten slotte Wat Xieng Thong bezocht, ook alweer mooi, met onder andere een liggende Buddha.

Gisteren, de 14de, een mountainbike gehuurd en naar het graf van Henry Mouhot gefietst, een aantal kilometers buiten de stad. Die ligt daar toch even prachtig begraven, zeg! Hij is de 'ontdekker' van Angkor wat, Cambodja en is in 1861 in Luang Prabang overleden aan malaria.
Ook de UXO bezocht, zie evt. www.uxolao.gov.la . Deze organisatie houdt zich bezig met het in kaart brengen en opruimen van 2 miljoen ton (!) bommen die in de jaren 1964-1973 in Laos zijn gedropt door de VS. Van deze 2 miljoen ton is een deel (30% volgens de website) nooit ontploft en nagenoeg elke dag komt in Laos nog een persoon om of raakt hierdoor gewond. Een indrukwekkend bezoekerscentrum.

Ik ga morgen naar Vang Vieng en daarna naar Vientiane, de hoofdstad van Laos.

Kota Bharu, Maleisië

2010-10-03T09:06:00.012+02:00

Op 31 augustus 2010 ben ik vertrokken naar Bali.
In het hotel vlakbij het vliegveld Soekarno-Hatta in Tangerang (dat ligt tegen Jakarta aan) ben ik om 7 uur opgestaan en een 'ontbijtje' genuttigd. Daarna heb ik mijn spullen naar beneden gebracht en werd er iemand gebeld voor het busje naar het vliegveld, dat zat bij de prijs van de overnachting in. Dat busje was er na een minuut of 10 en ik werd naar terminal 3 gebracht. Supermodern, met overal wi-fi, heel wat anders dan de andere twee, aardig ouderwetse, terminals. Daar nog even echt ontbeten. Vlucht naar Bali vertrok mooi op tijd. Daar taxi genomen naar Ubud. Intrek genomen in Pager Bungalows. In taxi sms verstuurd aan mijn zussen en na aankomst naar hun hotel gelopen, dat was iets van 5 minuten lopen. Eerst even gezeten en vervolgens een half uurtje gezwommen en nog een tijdje gepraat.
Gedrieën wezen eten, het was erg gezellig met ze. Na het eten afscheid genomen en ben ik naar huis gelopen. Gisteravond nog van een plateautje gestort in de kamer en mijn rechter enkel is opgezet. Ik kan er gelukkig goed op lopen; als ik lang heb gezeten is het wat stijf. Nee, in Tangerang is geen bier te koop,haha.

In Ubud zijn erg veel en erg mooie tempels, je struikelt er bijna over, zoveel zijn het er. Soms ook bijna letterlijk, want echt overal op straat, bij kruisingen, uitritten, in-en uitgangen liggen kleine offerandes en soms ook op minder voor de hand liggende plekken, en die offerandes worden per dag een paar keer ververst. Heel veel vrouwen zijn dagelijks druk met het maken van ervan.

Op 3 september ben ik met de bus naar Padangbai gegaan, daar een nachtje gebleven en de volgende ochtend de ferry genomen naar Lembar, Lombok.

Volgens de reisgids zouden er veel bussen staan met bestemming Senggigi. Niet dus. Dus dan maar in de slag met taxi-chauffeurs en ojeks, die allemaal de hoofdprijs wilden, maar uiteindelijk ben ik toch met een ojek naar Senggigi gereden, dat betekent een uur (ruim) achter op een motorfiets, gelukkig kon de rugzak voorop....

In Senggigi een kamer met motorfiets genomen. Dezelfde dag 's avonds even naar het hotel van mijn zussen gereden om het programma voor de volgende dag even door te nemen, lees: zwemspullen meenemen en heerlijk niksen bij het zwembad in hun behoorlijk luxe onderkomen. De volgende ochtend heb me daar weer vervoegd en de rest van de dag lekker bij het zwembad doorgebracht. Geheel in stijl begon het 's middags te regenen. Het was erg gezellig met ze. Ik ben blij dat ik naar Lombok ben gegaan om hen nog één keer te ontmoeten. De volgende dag vertrokken zij naar Nederland en ik via Mataram naar Lembar en daar met de ferry naar Padangbai (Bali) en daar dan weer een busje naar Kuta/Bali. Daar is het echt hééééél toeristisch, het zou ook in Spanje kunnen zijn. Op zich is er in Kuta ook weinig te zien, ja er is een strand en heel veel winkels. Wat ik er wel indrukwekkend vond was de Memorial Wall, opgericht vanwege de bomaanslag op de Sari Club in 2002, er vlakbij, waar 202 mensen bij omkwamen, daar wordt je wel even stil van...

Op 7 september kwam Monique aan op Bali. 's Middags even naar het strand geweest; voetjes in het water. Later een wandelingetje door de 'stad'. Geld gehaald, pot gemaakt, gegeten, biertje. Avond: lekker met een koffie en een paar biertjes en een zakje chips. In Kuta niet zoveel bijzonders gedaan, een keer een brommer gehuurd, maar die reed echt niet lekker, de weg was niet geweldig en er was veel verkeer. Kortom, dat was niet echt een heel groot succes. Na een paar dagen de Perama-bus naar Ubud genomen en daar in een guesthouse gezeten, een mooi Balinees huis.

Daar een mooie wandeling in de buurt gemaakt: langs de rijstvelden en de velden met alang-alang, een gras dat gesneden en gedroogd wordt en vervolgens (onder meer) als dakbedekking wordt gebruikt.
In Ubud zijn we ook naar een Legong-voorstelling geweest, dat duurde anderhalf uur en bestond uit dans en muziek, gamelan. Leuk, maar na ongeveer een uur heb je dat wel gezien en gehoord. Er zit een heel verhaal achter, maar gelukkig kregen we een folder waarin dat ook stond beschreven. De liefhebbers weten me te vinden. (Hé, waar heb ik dat nou eerder gehoord?!) Om je een idee te geven hoe het er ongeveer uitziet en hoe het klinkt moet je deze link maar even volgen: http://www.youtube.com/watch?v=WEsfevRfjCI&feature=related

Doorgereisd naar Lovina. Dat ligt aan de noordkust van Bali. Daar, op de eerste avond, gegeten bij Warung Makan Lekker. De eigenaar heeft een zoon of dochter die in Nederland woont, hoe het precies zit hebben we niet duidelijk kunnen krijgen. Er hing een heerlijk kitscherig Nederlands bordje aan de muur, en belangrijker: het eten deed de naam van de Warung eer aan, het was Lekker.
In Lovina weer een brommert gehuurd, een goede deze keer, die wel lekker reed en naar een Buddhistische tempel gereden en naar een warmwaterbron in de buurt van Lovina, daarin heerlijk gebadderd.

Ook nog een rondrit gemaakt van 76 km langs 2 meren, Danau Buyan en Danau Tamblingan. Prachige route; boven was het frisser, iets van 24 graden, hier is het 31graden. Kruidnageloogst bleek in volle gang. Liggen langs de kant van de weg te drogen en dat was heel goed te ruiken, en overal mannen op gammele trapjes bezig met plukken. Onderweg waterval bezocht. Mooi.
Er worden hier ook druiven geteeld en tabak.

Na Lovina zijn we naar Candidasa gegaan, aan de oostkust van Bali, ook daar weer een brommer gehuurd en rondgekard.
Vervolgens zijn we naar Lombok gegaan, met Perama. Vanwege het einde van de Ramadan, en dat moest gevierd worden, was het heel druk op de normale route naar Senggigi, namelijk die langs de kust. Het ging nu door de bergen en het duurde zeker 2 keer zo lang als ik er de vorige keer met de ojek over had gedaan. Ondertussen was het opgehouden met zachtjes regenen, en begon het te hozen. In Senggigi bleek de weg afgesloten vanwege een meter water op de weg, en daar kunnen veel brommers en auto's niet tegen.

Ook op Lombok weer een tweewieler gehuurd, mooie rit langs de kust, het is echt mooi daar. Vanaf de kust zijn de Gili-eilanden goed te zien. Tijdens een rit door de bergen, via Materam terug naar Senggigi begon het weer te regenen en bleek, terug in Senggigi hetzelfde stuk weg weer blank te staan, zij het niet zo erg als een paar dagen daarvoor.

Omdat ik op 21 september van Bali, via Jakarta naar Singapore zou vliegen (mijn visum liep namelijk af) zijn we op 20 september weer naar Bali gegaan. We kwamen vrij laat, iets van half 10 of zo pas, in Kuta aan. Gelukkig bleek ons 'oude hotel' nog kamers te hebben, dus daar weer ingetrokken. Er tegenover lekker gegeten en koud bier gedronken.

Monique heeft mij naar het vliegveld gebracht. Zij is op 23 september weer naar Nederland gegaan.
De 'Prince of Wales' in Singapore had gelukkig nog ruimte op de dorm. Daar 3 nachten geslapen, niet veel bijzonders gedaan, lekker gegeten en gedronken.

Op 24 september ben ik naar Johor Bahru (grens Singapore/Maleisië) vertrokken, met de bus, eerst het hele circus van 'uitklokken' in Singapore en daarna weer 'inklokken' in Maleisië. Bus naar Mersing gepakt, daar waren we mooi op tijd, toen nog uren gewacht op de boot naar Tioman die niet eerder dan 18.30 zou vertrekken i.v.m. laag water. Op Tioman dus laat. Samen gereisd en later op Tioman gegeten met Paula en Ed, een Spaans stel.
Het is een mooi eiland, ik was op Telok Air Batang (ABC). Je kunt er heerlijk zwemmen en met veel koraal en prachige vissen is snorkelen er ook erg aangenaam, en dat heb ik dan ook gedaan.

Op 27 september heb ik er jarig zitten zijn en en ben ik wezen eten met Graig en Allison, een stel uit New Zealand, die kwam ik tegen in de Hallo Bar en van het 1 kwam het ander, leuk. Op de 28ste zou ik weg van Tioman, met de ferry van tien uur, maar die was er nog niet om half 12, dus maar ergens anders een chaletje gehuurd en nog een dag heel veel gelezen en genikst, heerlijk.

Op 29 september de ferry van 7 uur genomen, duurde allemaal maar lang, vond ik.
Bus naar Kuantan vertrok om 12 uur en ook dat duurde lang. het lokale busstation was niet op de plek die in de Lonely Planet stond, en het was heet. Hierna was ik het zat en besloot hier 1 nacht te blijven en de dag er op door te gaan naar Cherating.

Op de 30ste, proost Hennie!, naar Cherating gereisd. Dat ging niet helemal soepel.. Aan de chauffeur, zowel als aan de kaartjesdame gevraagd om mij even te waarschuwen als we te Cherating zouden arriveren. Je voelt hem al aankomen, dat is dus niet gebeurd. Het gaf me de kans een lekker ontbijtje te nuttigen in Kemaman om vervolgens met dezelfde bus alsnog in Cherating te geraken. Daar is het allemaal wel héél relaxt. Tijdens het regenseizoen is vaak dit het toneel van surfwedstrijden enzo, want dat schijnt de zee toch redelijk grof op de kust te beuken, hier.
Nu is het een beetje Bergen aan Zee, maar dan met prachtig weer, en zonder al teveel toeristen.

Op 2 oktober met de bus naar Kota Bharu (vlakbij de grens met Thailand) gegaan, een rit van ruim 6 uur. Toen we daar aankwamen regende het echt vreselijk. Met een Canadees stel een hele tijd staan schuilen. Op een gegeven moment konden de goten en putten het niet meer aan en barstte het opeens van de kakkerlakken, die (kennelijk?) bang waren te verzuipen. Wat zijn die beesten snel, zeg. Het was zaak je rugzak goed dicht te houden, want ze zochten echt overal onderdak. Er kwamen zelfs een paar ratten voorbij sprinten. Na verloop van tijd werd het allemaal wat minder met de regen en konden we eindelijk op zoek naar een passende accomodatie.
We hadden een bepaald hotel op het oog, maar dat hebben we niet kunnen vinden. Een check via Google maakt duidelijk dat het is opgedoekt...
Dus een ander hotel gezocht en 's nachts geslapen als een blok.

Kota Bharu ligt in de provincie Kelantan en de Parti Islam se-Malaysia (PAS) heeft het daar voor het zeggen. Waar in de rest van Maleisië (voor zover ik het heb gezien, uiteraard) verkeersborden en naamborden in het Maleis en Engels en eventueel nog Chinees worden aangeduid, is het hier Maleis en Arabisch. En het barst er van de moskees. De meeste vrouwen lopen er met hoofddoeken. Ik heb begrepen dat je als vrouw zelfs een boete kunt krijgen voor het niet dragen van een hoofddoek. Hand- en hand lopen? Boete! Voor reizigers gelden deze wetten niet, gelukkig, tenzij je zou proberen een moslim te bekeren of in een wel heel korte broek loopt. Mijn korte broek is, heel zedig, tot iets boven de knie....

Ik ben in Kota Bahru naar Istana Jahar geweest, een prachtig houten gebouw uit 1887 met exposities over allerlei rituelen (zoals besnijdenis enzo) en wapens, maar ook over batik en dat soort dingen.

Java!

2010-09-02T10:28:00.028+02:00

Een aantal van jullie weet wellicht dat mijn moeder is geboren en getogen in Batavia, het huidige Jakarta. Nu ik daar toch was heb ik de gelegenheid aangepakt op zoek te gaan naar een aantal 'dingen' uit het verleden van mijn moeder. Die 'dingen' staan hieronder met een * aangeduid.
Voor het overige verwijs ik voor wat betreft onze, namelijk die van Liesbet en van mij, belevenissen op Java, kortheidshalve naar liesbetjava.blogspot.com
Op moment van schrijven ben ik in Ubud, Bali. Morgen ga ik met de bus naar de oostkust van Bali om daar overmorgen de ferry naar Lombok te nemen om op 5 september nog een dagje door te brengen met mijn twee zussen Hennie en Ineke, ik bedoel: nu kan het nog! Zij vertrekken namelijk op 6 september weer naar Nederland.

Over Ubud kan ik op dit moment kwijt dat het echt vreselijk toeristisch is en dat iets van om de twee meter iemand informeert of je een taxi nodig hebt of transport. Daar word ik doodmoe van en ik maak er dan ook een sport van hen voor te zijn en hen taxi en/of transport aan te bieden. Vaak ziet men daar de humor niet van in. Soms denkt men het aanbod van vervoer te moeten verluchtigen met de grafisch weergegeven stuurbeweging van een auto, dus alsof je met 2 handen een auto bestuurt, dat ziet er tamelijk bezopen uit. Ik kan het in ieder geval niet laten dit te 'beantwoorden' met de 1-handige editie van die beweging en wonder o wonder: daar ziet men dan weer wel de humor van in! En: nee, ik ga dit niet verder uitleggen!

* Huis van de familie Sikkes (de familienaam van mijn moeder): (oude naam adres: Palmenlaan 21) Jalan Suwiryo 21.
25 juli 2010 heen geweest, het is niet ver uit de buurt van het hotel waar ik logeer. Mooie straat, de Jalan Suwiryo en het heette indertijd niet voor niets de Palmenlaan. Ook nu wordt de straat nog geflankeerd door prachtige palmen. Nummer 21, waar mijn moeder met haar ouders heeft gewoond is een nieuwbouwhuis en lijkt in niets op het huis dat ik 'ken' van de foto's, jammer maar helaas, het is niet anders. Er tegenover staat een veel ouder huis, waarvan ik vermoed dat het er toen ook al wel stond. Ook daar een foto van gemaakt. Het is een buurt voor welgestelde mensen.

* Tjideng, het Jappenkamp waar mijn oma en moeder hebben gezeten:
http://members.iinet.net.au/~vanderkp/tjideng.html

Zie kaart van Tjideng (nu heet die wijk Cideng) op die site, rechts, bijna onderaan de pagina.

Laan Trivelli heet nu: Jalan Tanah Abang 2), Kamparweg heet nu: (hoe kan het ook anders...) Jalan Kampar..
Op 26 juli 2010 ben ik er heen gegaan, het was even zoeken, maar wel gevonden. Diverse foto's genomen in Jl. Kampar. In die straat heeft mijn moeder dus geïnterneerd gezeten in het kamp Cideng; een vreselijk bizarre gedacht om daar nu, na iets van 65 jaar rond te lopen en me te realiseren dat dit de plek is waar mijn moeder vrij lang gevangen heeft gezeten, waar ze momenten van geluk heeft gekend, ze heeft er mijn vader ontmoet. Ze heeft er geleefd, gewoond, is er blij geweest, verdrietig, ongelukkig... Ik vind het verschrikkelijk jammer dat ik dit niet meer met haar kan delen.

Op 30 augustus 2010 nog een keer heen gegaan, dit keer samen met Liesbet, het was haar laatste dag op Java. Van mijn nicht Idith had ik het huisnummer in de Kamparweg gekregen, namelijk nummer 24. Het huis blijkt (recentelijk) te zijn afgebroken. Veel foto's gemaakt. Het is een bouwput nu. Toen ik de foto's die ik op 26 juli 2010 had gemaakt nog eens bekeek bleek dat het huis er toen ook al niet meer stond...
Een heel rare gedachte dat mijn moeder en oma op die plek hebben 'gewoond'. Het moet ook op deze plek zijn geweest dat mijn vader de groeten van mijn tante Riek (die toen in Nederland verbleef) kwam overbrengen aan mijn oma en mijn moeder. Op deze plek is vermoedelijk ook de liefde van mijn ouders voor elkaar ontstaan en dus in zekere zin is dit de plek waar ik ook 'vandaan' kom.

Je kunt de oude kaart die staat op bovengenoemde website zo 'over' de huidige wijk Cideng leggen en je hebt een heel exact beeld waar de grenzen van het kamp liepen. Op de plek waar indertijd het kantoor van de kampcommandant ongeveer was staat nu een vestiging van de Rabobank, ik verzin het niet.

* Locatie van de school van mijn opa, hij was Hoofd van een school: Jalan Kernolong nummer onbekend; niet zover van de rivier af (volgens informatie van mijn oom Jan)
Op 26 juli 2010 ben ik naar die straat toe geweest, maar ik heb niets kunnen vinden wat een school zou kunnen zijn geweest, het is wel een heel levendig buurtje. Vlakbij de rivier staat aan de ene kant van de straat een moskee en aan de andere kant een christelijke kerk...

* Kerk waar de familie Sikkes altijd heen ging: Jalan Kwitang nummer 28. Op 26 juli 2010 heen geweest: is er nog steeds en ik kon er ook in, aantal foto's gemaakt; prachtig; daar hebben ze dus gezeten en kerkdiensten bijgewoond, een wonderbaarlijke gedachte.

* Mijn opa is op 50 jarige leeftijd overleden in Batavia en wel in een klooster dat Mater Dolerosa heette.
Over Mater Dolerosa:
http://www.japanseburgerkampen(...)Mater%20Dolorosa.htm
Op Woensdag 28 juli 2010 heen gegaan, Vanaf het station Gondangdi naar station Tebet, daar uitgestapt en naar Jatinegara Barat gelopen. Een wandeling van iets van 20 minuten. De straat waar het aan ligt is echt ongelooflijk druk. Het gebouw is makkelijk te herkennen. Ik had op internet uitgezocht dat het gebouw nu dienst deed als “The Good Shepherd convent” en een afbeelding van een herder stond dan ook boven de deur. Ik probeerde de voordeur, maar die bleek te zijn afgesloten. Iemand gebaarde dat we achterom konden lopen. Zo gezegd, zo gedaan. Achterom aangekomen: daar stonden heel veel mensen en het bleek een ingang van een school te zijn. Iemand met een security-uniform aan vroeg wat we kwamen doen en dat heb ik hem verteld, (iemand anders vertaalde, gelukkig). Vervolgens verdween hij het gebouw in en kwam na een paar minuten terug met een vrouw, als non gekleed, die zich voorstelde als zuster Afrida. Ze vroeg of we wilden rondgeleid worden, nou, graag, we hebben het hele gebouw van binnen gezien, in een klas zijn we begroet met een blokfluitconcert van de hele klas, geweldig was dat. We zijn voorgesteld aan veel mensen en kregen fruit en drinken. Een bizarre gedachte dat binnen de muren van dit gebouw mijn opa op 18 augustus 1945, een dag na het uitroepen van de onafhankelijkheid van Indonesië, is overleden, 50 jaar jong, ongelooflijk. Toen in dat klaslokaal die klas met kinderen voor ons blokfluit speelde realiseerde ik me dat hij zelfs mogelijk in dat lokaal zou kunnen zijn gestorven..... niet te bevatten. Het gebouw doet nu dienst als school, met iets van 1100 leerlingen en er is een kapel, er worden ook ongehuwde (aanstaande) moeders opgevangen, het is nog in vrijwel originele staat en ook de eerste-steen-gelegd-steen is er nog, in het Nederlands.

* Het graf van mijn opa Sikkes op het Ereveld Pandu te Bandung:
http://www.ogs.nl/srs_site/SDetail.asp?zt=sikkes&vl=J.&zn=s&pg=1&sl=139949&single=true
Op 1/8/2010 heen geweest: In Bandung met een angkot naar Jalan Pandu gegaan. Aan het eind van die straat is het Ereveld Pandu, het mag die naam ook hebben, het wordt echt prachtig onderhouden (door de Oorlogsgravenstichting). Met hulp van de beheerder vrij snel het graf van opa Sikkes gevonden. uiteindelijk iets van anderhalf uur op de begraafplaats geweest, het was goed daar te zijn en bijzonder er mijn opa te gedenken.

Het was de bedoeling om foto's te uploaden naar Picasa, maar de breedband-internetverbinding alhier is kennelijk zooooo smal dat dit niet gaat lukken, dat komt dus nog!
Ik wilde ook graag de in dit bericht genoemde websites/ links directwerkend laten zijn, maar ook dat is niet gelukt. Kopieren en plakken in je browser is dus het devies.

Kota Kinabalu, Sabah, Maleisië

2010-07-23T05:37:00.014+02:00

Mijn vorige bericht eindigde ermee ik met dat ik naar Kuching zou gaan. Nou, dat heb ik gedaan, de katten-stad (Kucing betekent 'kat' in het Maleis), in de stad staan diverse standbeelden van katten, nogal 'cheesy'. Voor hetzelfde geld zou het Spekkoek-city kunnen heten, op de Main Bazaar struikel je over de spekkoekverkopers, de één nog kleuriger dan de andere en dan heb ik het over de spekkoeken. Kuching is een aangename stad aan het water, vooral als de zon onder gaat is het prachtig aan het Waterfront. Mijn eerste prioriteit in Kuching was een bezoek aan het Indonesische consulaat. Ik was er rond een uur of 9 en werd snel geholpen, formulier invullen, met een zwarte pen, ja!!!!, dus weer een formulier invullen... Ook moest er een brief bij aan de consul met het waarom van mijn bezoek aan Indonesië.... Nou ja, je doet het, maar ik vìnd het toch een partij flauwekul! 's Middags om een uur of 4 was het visum klaar, 60 dagen!

Vanuit Kuching ben ik een dag naar Semonggoh Wildlife Rehabilitation Centre geweest, daar worden orang-utans opgevangen die dat nodig hebben. Ze verblijven in een stuk jungle, waar ze vrij zijn, maar omdat dit stuk jungle te klein is worden ze bijgevoederd, Mooie dieren, vooral Ritchie is buitengewoon indrukwekkend, geen gast waar je 'woorden' mee moet krijgen; die slaat je zo met 1 klap een eindje de grond in.

Aan het Waterfront wordt veel georganiseerd, zo is er het Waterfront Music Fest, met muzikanten
uit heel Maleisië, leuk om mee te maken. Er wordt zelfs geapplaudisseerd als je zegt dat je uit Nederland komt.
Met een Deens stel ben ik een paar dagen in Bako National Park geweest; dat is serieus jungle-werk, daar. Een paar mooie wandelingen gemaakt, best pittig, en zelfs gezwommen in de Zuid Chinese zee, heerlijk. Wel vreselijk verbrand die dag, maar goed, ook dat is weer overgegaan.
In dat park zitten ook Proboscis, ofwel neusapen, heel aparte beesten zijn dat. Ik heb me laten vertellen dat ze door de plaatselijke bevolking in eerste instantie 'Dutchmen' werden genoemd, vanwege de grote neuzen en de dikke buiken.

Ik verblijf daarna nog een paar nachten in Kuching, waaronder de nacht van de finale Nederland- Spanje; ik slaap die nacht heel weinig. Ik slaap dan overigens op een dorm waar ook een Zwitsers- Spaanse meneer verblijft. Ik moet hem feliciteren en hem volmondig gelijk geven dat De Jong een rode kaart had moeten krijgen. Het is niet anders.

De dag erop ben ik naar Bintulu gevlogen, dat ligt ook in Sarawak, aan de kust. Een beetje een nikserig plaatsje en ik was er 1 van de weinige buitenlanders.
Vrij snel daarna ben ik naar Miri gevlogen. Vanuit Miri heb ik het Lambir National Park bezocht, weer een prachtig park met veel trails. Ik heb er 1 gedaan. Helaas moest ik die voortijdig afbreken omdat ik, ondanks de Deet, werd gebeten door iets, 2 keer. Tien minuten later begon mijn gezicht op te zwellen en had ik jeuk over mijn hele lijf, Ik voelde ook een enorme vermoeidheid over me komen. Ik heb rechtsomkeert gemaakt en ben naar de ingang van het park teruggegaan, met pijn en moeite, heel veel gerust, tussendoor. Er was daar geen dokter. Naar Miri terug gelift en mrs. Lee van het hotel heeft me naar een kliniek gebracht, waar ik een anti-histamine prik heb gekregen en een rits pillen. Het heeft een paar dagen geduurd voordat ik me weer helemaal oké voelde.

Daarna ben ik naar Brunei gegaan, per auto, ik kon meerijden met iemand.
Tsja, Brunei, Het is een klein sultanaat, ongeveer een zevende van de oppervlakte van Nederland, en met slechts 400.000 inwoners is er nog wel wat ruimte over. Het is een relatief rijk landje, veel Lexussen, BMW's en Jaguars en dergelijke zie je er, ik zag ook een keer een Rolls Royce voorbij schuiven. Benzine is goedkoop, iets van 20 eurocent per liter en de bewoners betalen geen inkomstenbelasting, niet slecht.
De sultan was op 15 juli jarig en de straten hingen toen ik aankwam, dat was, geloof ik, 17 juli nog vol met afbeeldingen van hem, en veel vlaggen en vaandels met daarop teksten waarin hij de hemel wordt ingeprezen. Er is in Bandar Seri Begawan, de hoofdstad van Brunei, kortweg BSB, een museum gewijd aan hem, het Royal Regalia Museum, indertijd door de baas zelf geopend en toen ik daar rondliep bekroop mij een gevoel van onbehagen, het was haast exhibitionistisch, zoveel pracht en praal. Helaas is foto's maken er verboden. Zo staat er de volledige koets waarin hij BSB rond is gereden toen hij tot sultan werd benoemd, met alle wachten en volledige gevolg en alle kostuums en wapens die daar kennelijk bij hoorden, en nog zo een monstrueus ding vanwege zijn 25 -jarig jubileum. Dit museum en alles wat je buiten van deze man ziet; hij kijkt je ook aan vanaf al het geld, munten en bankbiljetten, is gewoon persoonsverheerlijking. Dat beeld wordt nog eens versterkt door een filmpje op tv dat met regelmaat wordt uitgezonden met daarin allerlei sepia-beelden van de sultan, met een vreselijk zoetsappig muziekje eronder. Ik heb dat gevoel eerder gehad in Iran, met de mannen Khomeiny en Khamenei. Er staat in BSB trouwens wel een héél mooie moskee, de Masjid Omar Ali Saifuddien, daarvan zie je links boven een foto. Goed, genoeg over Brunei.

Op 21 juli ben ik naar Kota Kinabalu gevlogen, dat was het snelste, een klein half uur. Met de bus/auto is het 6 uur en met een combi van boten is het een uur of 8...
KK is de grootste stad van Sabah en tamelijk toeristisch. Ik vlieg morgen (24 juli) naar Singapore en blijf daar 1 nacht en vlieg dan de 25ste door naar Jakarta. daar komt op 27 juli Liesbet ook aan en in augustus hoop ik mijn zussen Hennie en Ineke (ergens) in Indonesië te ontmoeten.

Singapore

2010-07-03T09:54:00.009+02:00

Ik ben in Maleisië nog een aantal dagen in Georgetown, Penang, gebleven en heb onder andere een rondrit op een motor gemaakt over het eiland. Ik heb de Kek Lok Si Temple bezocht. Echt een enorm complex en erg mooi, zo staat er een bronzen beeld van Kuan Yin, de godin van genade, 36,5 meter hoog. In deze tempel kun je makkelijk een paar uur ronddwalen zonder je te vervelen... Het beeld en de tempel kijken uit over Georgetown, het is een gigantisch ding.
Een paar keer regende het verschrikkelijk en dat kan zomaar een paar uur duren, ik het een soort cape gekocht, mijn regenjas lag natuurlijk in het hotel....

Op 24 juni ben ik met de bus naar Melaka gegaan, dat ligt ook aan de westkust. Melaka is, net als overigens een groot deel van Georgetown opgenomen op de werelderfgoederenlijst van Unesco, en dat zie je dan ook overal vemeld.
Maar goed, het is ook een mooi plaatsje, aardig wat Nederlandse historie, er is een gebouw, nu een museum, dat 'Stadthuys' heet, toen het onderkomen van de gouverneur, tot en met een Dutch graveyard en grafstenen in het Nederlands, afkomstig uit een Portugees fort. De VOC had hier een handelspost en daarnaast heeft Nederland hier een tijd de macht gehad.
Mijn vader heeft het ook wel eens over Melaka gehad, dat hij daar geweest is vanuit of op weg naar Indonesië. Ik weet niet of hij toen de stad bedoelde of dat deel van Maleisië, dat op oude kaarten ook 'Malacca' wordt genoemd. Hoe het ook zij, ik ervaar het als heel bijzonder hier te zijn waar misschien mijn vader ook wel heeft rondgelopen.
Ik zit er in een hotel midden in Chinatown en men spreekt hier bijna geen Engels, zeker de oudere mensen niet, die hebben genoeg aan Chinees. Je struikelt er over de tempels en je ruikt vaak wierook; dat heeft wel wat. Heel veel huizen hebben een eigen minitempeltje tegen de gevel aan zitten. Ik waan me vaak in China.

De moskee's hier (te Melaka, bedoel ik dan) zien er totaal anders uit dan ik 'gewend' ben, een heel aparte bouw.

Ik was in eerste instantie ook nog van plan naar Kuala Lumpur te gaan. Met de bus op weg kwam ik er al doorheen. Het is een enorme stad, en omdat ik toch al naar Singapore zou gaan, wat natuurlijk niet hetzelfde is, besloot ik niet heen te gaan. Komt misschien een andere keer wel.

Op dinsdag 29 juni ben ik met de bus naar Singapore gereisd. Met een taxi naar Melaka Sentral gegaan. Bus vertrok iets na 10.00 uur en ik was in Lavender street (Singapore) rond half 4, na alle grensformaliteiten. Eerst uitklokken in Maleisië (Hij, bladerend door mijn paspoort: meneer, waar is uw uitreis kaart? Ik: geen idee, nooit gehad/gekregen. Hij: weet u dat zeker? Ik: ja, echt wel, ik heb zo'n ding echt nooit gehad. Hij: nou ja, volgende keer wel doen, hoor. Ik: ja, hoor, doe ik.) en natuurlijk weer inklokken in Singapore, (ja, hoor, mèt een inreiskaart) Ik mag volgens het stempel in mijn paspoort 90 dagen in Singapore zijn. Iets zegt me dat ik dat niet ga doen!

In Singapore logeer ik in de Prince of Wales, een Australische backpackers pub. Zie eventueel: http://www.pow.com.sg/
Midden in Little India. Gisteravond met de wedstrijd van Nederland tegen Brazilië zat de pub beneden afgeladen vol. Er waren niet erg veel Nederlanders, maar wel heel veel mensen die voor Brazilië waren, daar staat tegenover dat er ook een Singaporees was met een orjanje shirt aan met de Nederlandse vlag er op. Hulde! Erg genoten van de wedstrijd, de sfeer in de pub was ook gewéldig!

Ik vind Singapore een mooie stad; veel mooie oude Engelse architectuur en natuurlijk het vermaarde Hotel Raffles, maar ook heel veel moderne. Je kunt hier helemaal los aan de shoppingmalls, zowat elke straat heeft er wel 1. In vergelijking met de rest van Azië is het hier wel een stuk duurder.
Vandaag ben ik nog even de stad in gegaan en richting Marina Bay gelopen. Daar heeft men een gebouw neergezet, het Marina Bay Sands, een hotel met een hoog in-your-face!-gehalte, zo groot is het...
Loop ik lekker een beetje te kuieren over één van de avenues, komt er opeens een enorme tank de hoek om zeilen, niet 1 maar tientallen! Gevolgd door allerlei andere militaire vervoermiddelen. Bleek ik in de rehearsals van de National Day Parade terecht te zijn gekomen. Die vindt plaats ergens in augustus, maar elk weekend zijn ze daar nu voor aan het oefenen.

Morgen (4 juli) vlieg ik naar Kuching, Sarawak, Maleisisch Borneo. Het eerste dat ik daar maandag ga doen is naar het Indonesische consulaat. Ik was deze week bij de ambassade in Singapore, alles netjes ingeleverd toen die mevrouw zei, nou, dan kunt u uw visum ophalen op maandag, maar ja, ik vlieg op zondag, toen bleek gelukkig dat er ook een consulaat in Kuching is...

Georgetown, Penang (Maleisië)

2010-06-20T06:38:00.008+02:00

Goed, dat wordt even graven in het geheugen...
Afgelopen vrijdag ben ik in Maleisië aangekomen. Mijn visum liep af op de dag, dus ik moest Thailand uit. Ik ben inderdaad met de brommer naar Mae Hong Son gereden, ook weer een heel mooie rit. Daar ben ik een nachtje gebleven, en heb er diverse tempels bekeken; die zijn daar weer anders vanwege de Birmese invloed. De volgende dag weer terug naar Pai. Ik had het plan ook met de brommer naar Chiang Mai te rijden, je bagage wordt dan in het hotel van jouw keuze afgeleverd, maar omdat ik al fors wat kilometers had gereden zag ik daarvan af. En dat was maar goed ook, want de volgende dag hoosde het vreselijk onderweg, ik ben nu met een minivan naar Chiang Mai gegaan.
Aldaar mijn intrek weer genomen in Rendezvous Guesthouse. Vervolgens lekker nog een paar dagen rond gerommeld in Chiang Mai en onder andere naar de Sunday Market geweest, een gigantische avond markt waar je uren kunt rondlopen zonder twee keer langs hetzelfde stalletje te komen.

Vervolgens de nachttrein genomen en vertrokken naar Ayutthaya, in lang vervlogen tijden de hoofdstad van het toenmalige Siam. In de stad is nog wel te zien dat het prachtig moet zijn geweest, toen. Ik heb de stad verkend op de fiets, Het was een erg warme dag, mijn thermometertje wees op een gegeven moment 41,8 graden aan, best wel warm.
De volgende ochtend een derde klasse trein genomen naar Bangkok, kosten 15 baht (100 baht is 2,75 euro), voor 2 uur treinen. De Thai reizen in die treinen gratis, en voor heel veel nationale parken hoeven ze ook niet of veel minder te betalen. In Bangkok een hotel genomen in Khao San Road, daar 1 nacht verbleven en de volgende middag om 14.45 uur de trein genomen naar Butterworth (Maleisië). Onderweg zie ik weer het landschap veranderen en zie ik weer de karstformaties die ik een paar jaar geleden toen ik daar fietste ook heb gezien, prachtig! De volgende dag om ongeveer 13.30 uur was ik in Butterworth waarbij aangetekend moet worden dat het in Maleisië een uur later is dan in Thailand. Niettemin een lange reis. In Butterworth de ferry genomen naar het al eveneens niet erg Maleis klinkende Georgetown, Penang.
Niet alleen aan de plaats- en straatnamen is te zien dat het een Engelse kolonie is geweest, ook aan de bouwstijl. Het heeft ook als voordeel dat nagenoeg iedereen Engels spreekt...
Ik blijf hier nog een aantal dagen en ga dan terug naar het vaste land, o.a. Kuala Lumpur etc., maar een vast plan heb ik nog niet, en zo hoort het ook.

Pai

2010-06-08T12:55:00.006+02:00

Zo, een update van het weblog, het moest er toch weer een keertje van komen.
Ik schrijf dit in Pai en dat ligt in het noordwesten van Thailand, een kleine 100 km van Chiang Mai, ik ben hier sinds dinsdag 8 juni 2010.

De eerste dagen in Bangkok heb ik het lekker rustig aan gedaan, het klimaat vraag daar ook wel om. En het is lekker om in een langzaam tempo te wennen. Vooral zo'n eerste dag als je net aankomt en je bent moe bent is niet alles even leuk, maar na een goede nacht rust komt ook dat wel weer goed. Vanwege de onlusten in Bangkok en alles wat daarmee samen hangt, zeker ook de avondklok die in eerst instantie gold van 21.00 uur tot 05.00 uur beperkten mijn bewegingsvrijheid nogal, doordat ook een groot deel van het openbaar vervoer, de Skytrain niet reed en taxi's ook niet overal doorheen konden ben ik de eerste dagen in een totaal ander deel van de stad geweest dan ik eigenlijk wilde. Na een aantal dagen reed ook de Skytrain weer en was de ergste rommel opgeruimd. Op één van mijn wandelingen kwam ik langs Center One, een enorm winkelcentrum in Bangkok dat in brand was gestoken en waarin een aantal mensen de dood heeft gevonden, iets van 10, geloof ik. Beelden van die brand waren héél erg frequent op tv te zien en het is toch wel confronterend daar dan ineens voor te staan. Op dat moment waren er ook aardig wat militairen op de been. Ik heb me evenwel geen enkel moment onveilig gevoeld in de stad.
Op een gegeven moment ben ik verhuisd naar het centrum van de stad, dichter bij alle bezienswaardigheden en ook de rivier de Chao Phraya die midden door Bangkok loopt, met een watertaxi is het redelijk makkelijk overal te komen.
Ik ben naar diverse bezienswaardigheden toe geweest. Ik zal jullie daar niet mee vermoeien. Op een dag eind mei was er op een gegeven moment in de buurt van het hotel waar ik verbleef, nabij Khao San rd, bij een tempel wel heel veel politie op de been en er stonden wel heel veel nogal luxe auto's; bleek dat de koningin daar op bezoek was. Er was ook veel beveiliging die er ook met name op lette dat er geen foto's werden genomen...

De avondklok is later verruimd van 23.00 uur tot 04.00 uur, dus dat scheelde al enorm. Eind mei werd hij helemaal opgeheven. Ik heb op 30 mei de trein genomen naar Chiang Mai, een rit van 12 uur, maar mooi, je ziet langzaam het landschap veranderen naar een nogal bergachtig terrein. Prachtig. In de trein sprak ik nog een oudere Engelse heer die nog in Arnhem had gevochten en herkende het enbleem van The 1st British Airborne Division onder aanvoering van Major-General R.E. Urquhart meteen. Een paar weken geleden was ik in het Bevrijdingsmuseum te Groesbeek en daar hing het voor mij zo bekende enbleem en daar had ik een foto ervan gemaakt die ik hem kon laten zien. Ik wist niet dat het van deze divisie was, dat leerde ik daar. Ik kende het enbleem als de boekenlegger die mijn vader altijd gebruikte.

In Chiang Mai heb ik de meeste tijd in dit guesthouse gezeten: http://www.rendezvouscm.com/ Heel aangenaam.
Chiang Mai is ook een fijne stad om te verblijven. Ik heb er vaak een brommer gehuurd en lekker in de omgeving rondgetoerd, bijvoorbeeld naar Doi Suthep een heel heilige berg. Of naar Doi Inthanon, met 2565,3341 meter(ik verzin dit niet het staat op een bord boven op de berg) de hoogste berg van Thailand en het was er koud, ik schat tussen de 10 en 13 graden.
Ik heb nog een paar dagen erg rustig aan gedaan, moeten doen, vanwege diarree en koorts (max. 40,2...) en dan voel je zwaar kl***. Maar ook dat ging weer voorbij.

Goed, gisteren dus in Pai aangekomen. Het is hier echt vreselijk toeristisch, maar de omgeving vraagt daar dan ook wel om, het is werkelijk prachtig. De aankomende dagen heb ik weer een brommer en wil ik richting Mae Hong Son (richting grens met Myanmar), dan weer terug naar Pai en (ook op de brommer) dan weer richting Chiang Mai om vandaar uit richting zuiden te reizen.

Bangkok

2010-05-21T11:00:00.003+02:00

Via Haarlem, Alkmaar, Heiloo, Wieringerwerf, Capelle aan den IJssel en Nijmegen nu dus in Bangkok...
Weer op pad. Dit keer zonder mijn fiets; dat komt wel weer.

Gisteren (donderdag 20 mei) met de taxi van het vliegveld naar de stad gegaan; de bussen reden niet vanwege de situatie in het centrum van Bangkok. Ik kon de rookwolken boven het centrum van de stad zien en de branden ruiken. Er geldt een avondklok van 21.00 uur tot 05.00 uur. De stilte in de stad gisteravond was oorverdovend, héél erg on-Aziatisch. Rond 21.00 uur ben ik vlak gegaan; ik kon toen mijn ogen niet meer open houden.

Ik hoop dat de veiligheidssituatie hier in de aankomende dag zodanig verandert dat ik nog wat kan gaan zien in Bangkok.

Islamabad

2009-04-11T16:39:00.003+02:00

Ik ben op 29 maart vertrokken uit Lahore, samen met 2 Franse fietsbroers, Jérôme en Guillaume. Het werd een keer tijd.

Tot die tijd diverse culturele/toeristische dingen gedaan en bekeken in Lahore, waar ik jullie niet mee zal vermoeien.
Op een zondag, 15 maart, werd vóór Lahore High Court, vlakbij het hotel, een demonstratie gehouden. De Mall was -nagenoeg- hermetisch afgesloten. De oppositieleider, Nawaz Sharif, had van de regering huisarrest gekregen maar besloten zich daar niets van aan te trekken en met een stoet auto's en de nodige aanhangers naar de Mall te komen. Daar heb ik niets van gezien, het leek mij niet erg verstandig in 'het hart' van zo'n demonstratie terecht te komen. Later traangas en af en toe zwarte rook, maar geen echte ongeregeldheden of rellen, gezien/ gehoord hoewel de kranten de volgende dag die wel meldden. Begin van de avond geweerschoten gehoord. De volgende dag werd bekend gemaakt dat de zogenoemde Long March naar Islamabad was afgelast. Volgens mij goed nieuws voor Pakistan dat anders waarschijnlijk zeer roerige tijden tegemoet zou zijn gegaan.

En ook goed nieuws voor mij, ik kan in Pakistan blijven en hoef niet spoorslags naar India af te reizen. Ik had namelijk ondertussen het plan opgevat, ik ben er nou toch, om naar Noord Pakistan te gaan. Daar staan een paar van de hoogste bergen ter wereld en die wil ik wel eens met eigen ogen zien!
Dat leek J&G ook wel wat, vandaar het plan samen verder te gaan, in eerste instantie in ieder geval tot Islamabad, ik bedoel, voor hetzelfde geld blijkt er geen moer aan te zijn, zo met z'n drieën, maar het is erg gezellig met deze twee gasten.

We zijn in 4 dagen naar Islamabad gefietst, dat had redelijk makkelijk in 3 dagen gekund, maar lichamelijke ongemakken en materiaalpech zorgden voor wat vertraging. Een paar keer enorm veel moeite gehad om een passend hotel te vinden en zelfs een keer bij een Pakistaan thuis geslapen. Een erg leuke ervaring.

Opvallend is dat langs de kant van de weg veel marihuanaplanten groeien, het is echt ongelooflijk. Er wordt hier ook heel veel hasj gerookt.

Op 1 april Rawalpindi/ Islamabad bereikt. Rawalpindi is net als andere Pakistaanse steden een chaos. Islamabad daarentegen is een jaar of 50 geleden ontworpen en gebouwd volgens een heel strak (grid)plan, met heel brede avenue's en boulevards, je waant je gewoon even niet in Pakistan. Elk vierkant wordt een Markaz/Market genoemd en daarbinnen is het gelukkig gewoon Pakistaans rommelig.

We hebben de tent opgezet op de Camping Site for Foreign Tourists, want dat zijn we ten slotte. Dat kost 50 Rs per dag, een kleine halve euro. Ik ken campings die het dubbele vragen voor alleen al de douche! Maar, eerlijk is eerlijk, het sanitair hier mag eigenlijk deze naam niet hebben.

Het weer was de laatste dagen wisselvallig en af en toe regende het pijpenstelen. Gelukkig hield de tent zich kranig, raar woord voor een waterdichte tent....

In Islamabad is verder niet heel veel te zien of te beleven, wel staat er een echt enorme moskee, de Faisal Moskee. Een kadootje van koning Faisal van, ik meen Saudie Arabië.

Er is hier heel veel politie op de been. De straten bij de Supreme Court, het Parliament en dergelijke zijn helemaal vol met uniformen. Veel van de ambassades en consulaten zitten in een aparte wijk, de Diplomatic Enclave. Daar kom je niet al te gemakkelijk in, en er staan, al voordat je binnen bent èn daarna, heel veel machinegeweren op je gericht....

Een aantal dagen tegen de avond een enorme dreun. De dag erop begrepen we van de beheerder van de camping dat iemand zichzelf had opgeblazen in een supermarkt hier vlakbij, bij het postkantoor. Daar was ik de dag daarvoor nog even. Raar idee. Iets van 10 mensen dood. Erg nuttig. Dit is nou echt terreur, volgens mij dient dit geen enkel doel anders dan paniek zaaien.
In de kranten staan meer van dat soort berichten uit andere plaatsen in Pakistan.

Ik probeer hier mijn visum te verlengen, dat is nog geldig tot 20 april, maar de eerstvolgende gelegenheid zou pas in Gilgit, Noord Pakistan, zijn, dat halen we waarschijnlijk niet voor de 20ste.
Voor de rest komen hier vrij veel mensen tegen die we kennen uit Lahore, erg leuk!

Visum verlengen gaat hier wel lukken, maar ik moet er een week op wachten. Ik kan mijn paspoort de 16de april weer ophalen. Het is niet anders. waarschijnlijk vertrekken J&G zonder mij alsvast naar Kaghan Valley, iets ten oosten van de Karakoram Highway en tref ik hen daar later.

Op dit moment zijn er in het gezelschap waarin ik verkeer vrij veel mensen ziek, zwak of misselijk, grieperig, hebben diarree, constipatie, het kan hier allemaal!
Ik ben slechts verkouden....

Lahore

2009-03-14T10:12:00.005+01:00

zondag 22 februari 2009, Quetta
Ik heb spierpijn in mijn rug en mijn lijf voelt moe van de busreis van gisteren; ik ben een aantal uren heen en weer gegooid, zo voelt het en zo was het ook. Na een ontbijtje de stad in gelopen en een beetje rondgekeken, het is een vrij rommelige stad, maar de mensen komen vriendelijk over en ook is het verkeer niet zo opdringerig als in Iran, of ik begin er aan gewend te raken, dat kan natuurlijk ook.

maandag 23 februari 2009, Quetta
Vandaag buitengewoon weinig bijzonders gedaan, of het moet zijn dat ik een update van het weblog heb gemaakt en de foto's er op gezet heb. Ik was vanmorgen nog even bij de PDTC (Pakistan Tourism Development Corporation), kaart van Quetta gekregen en nog veel meer. Een uiterst vriendelijke en hulpvaardige meneer. Met hem ook nog besproken waar het op dit moment onveilig is in Pakistan. In ieder geval de Swat-vallei, in Noord Pakistan. Mocht gaandeweg een bepaald gebied onveilig worden dan word ik 'vanzelf' door de politie van de weg afgeplukt. Men is er erg voor beducht dat er iets met toeristen gebeurt. Een maand geleden is een medewerker van de UNHCR, een Amerikaan, in Balochistan ontvoerd en die is nog steeds niet terecht. Volgens de meneer van de PDTC hoef ik me over een eventuele ontvoering niet druk te maken; ik zal met rust gelaten worden..... Eergisteren zag en hoorde ik de moeder van de betrokken UNHCR-medewerker op tv een pleidooi houden voor zijn vrijlating.
Ook nog diverse routes bekeken die ik zou kunnen fietsen. Het probleem met naar het noorden toe (vanuit Quetta naar boven bedoel ik daarmee) is dat daar vrij weinig overnachtingsmogelijkheden zijn en wildkamperen wordt niet aangeraden. Richting Sibi en Sukkur (zuid-oosten) is dan handiger. Is ook een stuk minder bergachtig, maar daardoor waarschijnlijk wel wat saaier. Alleen het eerste stuk is nog ruig, qua bergen. In Mach zou een hotel zijn, dat is na de Bolan Pass, op een kleine 70 km van Quetta, misschien mooi om mee te beginnen? Daarna door naar Sibi. Volgens de PDTC-meneer is daar tot 24-02-2009 een festival gaande waardoor een aantal dagen alle hotels bezet zullen zijn. Hij gaat er vanuit dat als ik naar de politie ga, deze wel een slaapplek voor me zullen regelen.....
Ik hoor net op de televisie dat er een schietpartij is geweest in Quetta vandaag, niets van gemerkt.
Nu zie ik op tv dat een gaspijpleiding is opgeblazen in Quetta, niets van gemerkt.

dinsdag 24 februari 2009, Quetta
Acht uur opgestaan, koppie koffie was de bedoeling maar de electriciteit viel uit, douche, ontbijt, brood met 2 gebakken eieren. Mijn laatste dag Quetta is begonnen. Eric is vandaag 50 jaar geworden!
Na het ontbijt dus koppie koffie en daarna de was opgehaald; is weer heerlijk schoon. Hetgeen ik aanhad onder de douche uitgespoeld; dat hangt nu te drogen. Opeens was ik helemaal zat van mijn haar en ben ik naar de kapper gegaan. Op de terugweg naar de liquor store geweest. Is als zodanig absoluut niet te herkennen. Men verkoopt bier, gin en whisky. In de loop van de dag een biertje genomen op de verjaardag van Eric.

woensdag 25 februari 2009, Mach
Rond 9,30 uur vertrokken. Vandaag richting Mach. Het werd een zeer voorspoedige rit. Even buiten Quetta bleek ik een politie-escorte te hebben. Soms gaf men met gebaren aan dat ik even sneller moest fietsen, ik op mijn beurt heb geprobeerd duidelijk te maken dat ik hier voor mijn plezier fiets..., althans dat probeer.
Bij politieposten, en daar zijn er hier nogal wat van, worden vaak mijn gegevens genoteerd en krijg ik de volgende escorte en soms een kop thee. Zes kilometer voor Mach, het gaat dan snel doordat na de Bolan Pass het met 2 à 3% naar beneden gaat, krijg ik de laatste escorte, van die dag dan. Mach ligt iets van de N 65 af. Ik word naar het politieburo gebracht waar, voor de zoveelste keer, mijn gegevens worden genoteerd. Ook wordt er gebeld over mij, een nogal komisch gehoor: in een brei van Urdu ”Jakob Pieter” te horen. Dan word ik naar een volgende agent verwezen, dat lijkt wel de baas te zijn, die (nagenoeg) dezelfde gegevens noteert. Later word ik nog een keer bij het eerste span agenten geroepen; deze keer willen ze mijn visum ook nog even zien. Ze maken me duidelijk dat ik hier zal slapen, er is volgens hen geen hotel in Mach.
Het was een mooie rit naar Mach, als ik stopte, bijvoorbeeld om een foto te maken van een caravaan dromedarissen, dan stapte een bewapende agent uit.
Ik heb ik de loop van de middag, ik was hier rond 13.00 uur, ongeveer met alle politiemensen uit Mach en omstreken kennis gemaakt. Er is echter maar een enkeling die Engels spreekt en dan nog maar een heel klein beetje ook.
Rond kwart over zes met een politieauto en een stel agenten Mach in geweest en koek en cola gekocht, heb ik in ieder geval iets te eten en te drinken vanavond. Mij is een kamer toegewezen, fiets mag op de kamer. Klaar.
De eerste fietsdag ik Pakistan is verrassend verlopen. Ik hoop dat ik niet door heel Pakistan dit soort escortes zal krijgen.

donderdag 26 februari 2009, Sibi
Zeven uur wakker van de wekker. Aangekleed, spullen gepakt etc. Om half acht was ik er wel klaar voor te vertrekken. Een mannetje mimede dat een escorte om negen uur er wel zou zijn. Ik was not amused en ben een beetje gaan zeuren. Met als resultaat dat om kwart over acht de poort open ging. Gelukkig ging het weer flink naar beneden. Meestal een pickup truck achter me en één keer een agent op een brommer. Bij een politiepost thee gedronken. Rond 13.00 uur in Sibi, ondertussen was het kwik opgelopen tot 36 graden. Bij een politiebureau weer het gebruikelijke ritueel; een aantal mensen noteert dezelfde gegevens. Daarna reed een agent me voor naar een hotel dat ik geacht werd niet te verlaten. Er is eten bezorgd en dat ging er heel best in. Ik vind dit dus niet leuk, ik kan niet eens even een wandelingetje door deze metropool maken. Jammer, maar veel keus heb ik niet, vrees ik. Als dit door heel Pakistan gebeurt verwacht ik niet dat ik er heel lang zal blijven, op deze manier ben je gewoon niet vrij.
Ik moet ook weer flink wennen aan de hoge temperatuur. Toen ik vanochtend weg ging was het 18 graden en, zoals gezegd, later op de dag 36..... Ik heb heel veel gedronken en flink gesmeerd, op een gegeven moment toch maar de mouwen naar beneden, want het begon een beetje te prikken.
Ik ga het nooit redden, morgen maar Jacobabad, dat is iets van 160 km, dat is een ietsje te ambitieus voor 1 dag en dat met die warmte, dat moet ik mezelf ook niet willen aandoen!

vrijdag 27 februari 2009, Jacobabad
Ja, ik ben er toch terecht gekomen! Het was, voor wat betreft het vervoer, een enigszins rommelig dagje. Ik stond om half 8, fris en fruitig, klaar, nog even een pannekoek met een gebakken ei naar binnen gewerkt, op straat, tegenover het *kuch* luxe logement Saqi Hotel te Sibi. Daar was een agent op een brommer en die begeleidde me naar het politieburo waar ik gisteren ook al was. De politie was gebeld door de eigenaar van het hotel die daar waarschijnlijk gisteren wel de opdracht toe had gekregen. Aangekomen dus op het politieburo vertelde de dienstdoende agent dat het nog even kon duren voordat er een escorte zou komen, zucht. Ik weer een beetje pissig want ik was er helemaal klaar voor. 'You can go', zei hij toen. Na een kwartiertje fietsen kwam escorte me achter op. De escortes wordt steeds gewisseld zodra er een politie checkpoint wordt gepasseerd. Soms een brommer, soms een pickup-truck. Ik dacht even dat het knip/plak van gisteren zou worden. Bij de zoveelste wissel kreeg ik te verstaan dat ze mij en mijn fiets in de pickup gingen vervoeren.... Er is volgens mij ook geen bal aan de fietser te escorteren die tussen de 20 en 25 km per uur rijdt en dan mogen ze nog blij zijn dat het niet met 5% omhoog gaat, haha! Het feit dat je een escorte hebt zorgt er bijna automatisch voor dat je iets sneller gaat fietsen..... Eerlijk gezegd vond ik het ook niet verschrikkelijk erg, want de weg naar Jacobabad is een streep met links de spoorlijn en rechts de Kachhi woestijn, er is weinig bijzonders te zien. Daarna nog in 4 andere pickups rondgehangen en nog een stuk van pakweg 20 km gefietst. Al met al ruim 95 km gefietst en de rest met pickups vervoerd. In Jacobabad naar een hotel gereden en dat was vol, de volgende had wel een kamer. Eerst maar eens even lekker een douche genomen, want het was tamelijk warm vandaag, het begon met 18 graden en het liep op tot 34 graden. Ik smeer regelmatig. Er zitten op de gang van het hotel 2 agenten speciaal voor mij om mij te escorteren.
Jacobabad ligt net over de grens in de provincie Sindh. Ik heb Balochistan dus verlaten. Deze beide provincies schijnen het gevaarlijkst te zijn, hoewel ik daar helemaal niets van merk.

Zaterdag 28 februari 2009, Sukkur
Ik dacht de wekker te hebben gezet om kwart voor acht, maar werd wakker rond kwart over acht. Rond kwart voor negen kamer uit. Mijn escorte bleek er ook al te zijn. Eerst wat gaan eten verderop in het restaurant waar ik gisteravond had gegeten.
Op weg gegaan en het eerste deel ging redelijk voorspoedig. In het dorpje Sultan Kot werd me verzocht even te gaan zitten om wat uit te rusten, geen gek idee, ik was er ook even aan toe. Na 20 minuten of zo was ik er wel weer klaar voor en vroeg hoe lang het nog kon duren voordat de escorte er was. Ik wilde wel weer eens verder, ik 'moest' nog 50 kilomter naar Sukkur en het werd er niet kouder op, zeg maar. Nou, nog eventjes, werd me gezegd. En het duurde maar. Op een gegeven moment dezelfde vraag nog eens gesteld en toen werd gezegd: 5 minuten. Ik was er intussen helemaal klaar mee en heb demonstratief mijn fietscomputertje op m'n been neergelegd en vijf minuten later op m'n fiets gestapt. Hoop geschreeuw en gedoe en bij de poort probeerde iemand me nog tegen te houden. Vijf minuten later reed er een escorte achter me.
In Shikarpur ben ik deze escorte kwijtgeraakt, hij vond zijn mobieltje interessanter. En groot gelijk heeft hij! Hij reed achter me aan en ging ergens links, terwijl ik rechtdoor was gefietst... Good riddens!
Daarna een enorm stuk k**weg, een km of 20, er leek geen eind aan te komen, vreselijk, mijn lijf is er erg moe van. Ik ben diverse politieposten tegengekomen maar nergens meer een escorte gekregen. Heerlijk, fietsen zoals het bedoeld is. Ik was rond 16.00 uur in Sukkur en heb eerst maar eens een douche genomen, ik zat verschrikkelijk onder het stof. Ik blijf hier in ieder geval 2 nachten. Rond kwart over zes wilde ik wat gaan eten. De man van de receptie kwam achter me aan rennen en zei dat ik moest wachten op mijn security. Kennelijk had men de politie gebeld. Nou, ik had trek en geen zin om te wachten.
Zonet kwam de plaatstelijke security-officer nog even buurten. Een niet erg aardige man; geeft geen antwoord op vragen, dus dat was een heel kort gesprekje.

zondag 1 maart 2009
Elf maanden op reis.
Vanochtend verkast naar een ander hotel. Mijn kamer was naast een soort keuken, af en toe luide stemmen, genoeg om me uit m'n slaap te houden/halen. Paar keer klap op de muur gegeven en dat hielp dan even. Dat lawaai enzo duurde tot ongeveer 1 uur en om 7 uur werd ik er weer wakker van. Omdat ik graag even rust wil leek het me verstandig te verkassen en naar het zich laat aanzien is dat een verstandige keus. Net wasje gedaan; geld wisselen gaat waarschijnlijk niet lukken want de banken zijn dicht vandaag... Toen ik vertrok was mijn bewaker nergens te bekennen. Dat komt in de loop van de dag wel weer, vermoed ik.
Duh! Ik verliet het hotel om te gaan internetten en daar kwam alweer een paar agenten op me af. Meteen liepen ze met me mee. Ik internetten, komt er weer zo'n security-figuur m'n hokje in met allerlei vragen. Daar werd ik weer niet zo vrolijk van; ik zat net lekker te internetten.... Dus de man afgepoeierd. Die komt later wel weer naar het hotel. Daarna volledig culinair verantwoord geluncht bij de KFC.
Er werd net op de deur van mijn kamer geklopt. Dezelfde security-officer als gisteravond. Hij was ontstemd dat ik zonder hem in de lichten uit het andere hotel was vertrokken. Hij vroeg waarom ik was vertrokken. Gezegd dat hem dat niet aan gaat. Hij wil graag dat ik vandaag nog naar Lahore vertrek, zijn baas zou dat willen. Gezegd dat ik nog naar Multan toe wil etc. Ik hem hem luid èn duidelijk laten weten dat ik vandaag een rustdag heb en dat ik niet wegga! Ik werd opeens zomaar een beetje boos. Ik ben benieuwd.... The story continues; hij staat nu te bellen op de gang....
We zijn nu uren verder en het is rustig gebleven, behalve dan dat de dagelijkse uitval van de electriciteit heeft plaats gevonden, maar ze hebben een generator, dus de uitval duurt heel kort.
Het is eigenlijk wel dramatisch dat je als buitenlander hier zo bewaakt moet worden. Ik ervaar het als een inbreuk op mijn privacy en op mijn vrijheid. Tegelijkertijd realiseer ik me dat Pakistani moeten leven in dit land waar veel gaande is. Elke dag is er wel ergens een aanslag of iets dergelijks, of die ontvoerde Amerikaanse medewerker van de UNHCR die nog steeds niet boven water is....
As we speak stond de baas van de security-officer, hijzelf en 3 (!) agenten voor mijn deur. De security-officer vroeg me hoe laat ik naar Multan wil morgenochtend. Ik heb gezegd half negen, oké? Ik kreeg een hand van beiden, de agenten bleven op de achtergrond, en we hebben elkaar een goede avond toegewenst.
Ik zal wel in een pickup gezet worden, het zou me verbazen als ze me laten fietsen. Hoe dan ook zullen ze me vóór Multan wel ergens er uit zetten omdat daar Punjab begint en dus hun (Sindh)jurisdictie eindigt.

Dinsdag 3 maart 2009, Multan
Ik kon gisterochtend gewoon op de fiets stappen. Rond half negen was het vertrek. Diverse afwisselingen qua escorte. Op een gegeven moment kreeg men haast, dat was na een kleine 30 kilometer, met als gevolg dat ik 's avonds om ongeveer half 11, redelijk moe, in het superdeluxe Mavra Hotel te Multan mijn intrek nam. Onderweg een keer of 8 van auto gewisseld, ik ben de tel kwijt geraakt. Onderweg vrij veel ongelukken gezien, een auto die onder een aanhanger was geschoven, een gekantelde vrachtwagen en diverse aanrijdingen.
Onderweg kwamen we in een dorp en daar lag een bedelaar op de weg. Die wilde maar niet opstaan. De politieagenten hebben hem letterlijk van de weg af geslagen. Later op de dag werd een stel jongens op een motorfiets aangehouden, die hadden kennelijk iets verkeerd gedaan. Ze werden naar de auto toe gemept. Een agent bevestigde later dat het inderdaad heel normaal is dat zij mensen die iets verkeerd hebben gedaan een paar (en soms meer) meppen geven....
Op een gegeven moment kwamen we bij de grens tussen Sindh en Punjab, daar werd ik overgedragen en verder getransporteerd, tot voor de deur van voornoemd hotel te Multan. De afstand die gisteren is overbrugd is volgens mij ongeveer 475 kilometer. Ja, zo gaat het wel lekker snel, Pakistan. Mavra Hotel is zó superdeluxe dat luide muziek tot na middernacht tot de normale service wordt gerekend. Daarna wordt het minder luid. Gelukkig was ik erg moe van de reis dus ik viel vrij snel in slaap, wel nog een aantal keren wakker geworden van de muziek.
Voor mij reden om snel een ander hotel te zoeken, dat was dan ook het eerste dat ik vanochtend deed, en ik vond er een vrijwel meteen om de hoek. Klaar.
De rest van vandaag de stad een beetje verkend; heerlijk zo zonder bewaking! Ik voel me voor het eerst sinds dagen weer vrij! Diverse bezienswaardigheden bezocht. Ik zal jullie niet vermoeien met de namen ervan...
Ook eindelijk een ATM gevonden, bij de RBS, die mijn giropas accepteert en niet alleen dat, maar ook de verlangde rupees aan mij uitkeert! Ik kan weer even vooruit.

woensdag 4 maart 2009, Multan
Vanochtend rond kwart over acht wakker. Redelijk goed geslapen, met fan aan hoor je van de overige bewoners weinig tot niets. De stad in gelopen en beetje uit 'de route' geraakt. Duurde tijd voordat ik internetcafé had gevonden bij Khan Plaza en toen ik het vond was het dicht en wel tot 12 uur. Toen het wel open ging was de electriciteit uitgevallen en zou het tot 14.00 uur duren. Iets daarvoor een tijdje gepraat met een verkeersagent. Sprak goed Engels. Ook nog gesproken met ene Lemuel, een erg sympathieke jongeman van 28, de helft van een tweeling. Hij nodigde me uit voor thee verderop. Daar verder gepraat. Omdat hij christen is komt hij hier niet aan een baan. Niettemin laat hij de moed niet zakken. Daarna, toen bleek dat het nog tot 14.00 uur zou duren met de electriciteit, ben ik terug gegaan naar het hotel en rond half drie teruggegaan naar het internetcafé. Daarna terug naar het hotel en tijdje van alles en nog wat gedaan. Op een gegeven moment werd er aangeklopt met de mededeling dat mijn bezoek er was. Bleek Lemuel te zijn. Had foto van zichzelf meegenomen en als kadootje voor mij een notitieboekje. Erg leuk! Hij nodigde me uit bij hem thuis te komen eten. Dat heb ik aangenomen en ben met hem mee gegaan. Als kadootje fruit gekocht voor moeders. Tweelingbroer Samuel ontmoet en een groot deel van de familie. Heerlijk gegeten, gefrituurde kip, met brood en gekookte aardappels met kruiden. Zijn vader en broer zijn hoofdonderwijzer op een school en Lemuel vroeg of ik zin had daar morgen een kijkje te nemen. Graag. Morgenochtend rond kwart voor tien haalt hij me op en hij vroeg me voor de klas nog wat te vertellen. Dat heb ik beloofd.

donderdag 5 maart 2009
Vanochtend om kwart voor tien was Lemuel er op een brommer. Op naar de (eerste) school, daar zaten ongeveer 150 kinderen te wachten. Eerst in de kamer van de hoofdonderwijzer, de broer van Lemuel, een tijdje gezeten en men heeft mijn 'speech' even gelezen en daar werd goedkeurend op gereageerd.
Toen naar buiten waar op het speelplein de kinderen waren verzameld en ik helemaal volgestrooid werd met rozenbladeren, geweldig! Toen mijn speech gehouden, de broer van Lemuel vertaalde na elke zin. Duurde in totaal iets van 10 minuten, nog wat vragen erachter aan, klaar. Erg leuk om te doen. Er werd ook nog een lied voor mij gezongen door 4 meisjes en kreeg ik een bos bloemen.
Tijd voor de volgende school waar Samuel, de tweelingbroer van Lemuel, hoofd is. Eerst tijdje met hem en de onderwijzeressen zitten beppen en toen, weer op het schoolplein, mijn speech. Kopje thee, klaar. Het was 12 uur toen we bij de derde en laatste school kwamen, dit is de nieuwe school, mèt kerk, die op 16 maart aanstaande open zal gaan. Overigens, ik spreek wel van 3 scholen, maar feitelijk is het er één, Hali Public School, maar zitten de diverse klassen over de 3 locaties verdeeld. Op de laatste locatie de oudste leerlingen. Daar zwaait Sadiq, de vader van Lemuel en Samuel, de scepter, een zeer aimabel man. Ook daar dezelfde speech gehouden, ik raak er nog bedreven in.
Overigens was het onderwerp van mijn verhaal het belang van onderwijs. Ik zie in Pakistan heel veel zeer jonge kinderen werken. Kinderarbeid is hier heel gewoon en het is schrijnend om te zien onder wat voor omstandigheden deze kinderen soms moeten werken.
Daarna dronken we met z'n vieren een koud drankje en gingen Lemuel en ik op de brommer terug naar de eerst school tevens huisadres van de familie van Lemuel. Daar kreeg ik als klap op de vuurpijl een heerlijk lunch voorgeschoteld. Op een gegeven moment kwam iedereen thuis en was het moment van afscheid aangebroken. Het was een warm afscheid, wat een goede mensen zijn dit!
Lemuel en Samuel hebben me vervolgens in een autorickshaw gezet en even later was ik terug in mijn hotel. Het was een welbestede dag!

Vrijdag 6 maart 2009, Multan
Vanochtend heel rustig aan gedaan en rond 11 uur stad ingelopen en daar ontbeten. Ik dacht een paar gebakken eieren te bestellen, maar er werd een groot bord met rijst en daardoor heen gebakken ei en groente, bezorgd. Ook lekker. Colaatje er bij. Klaar. Omdat het vrijdag is is het netcafé gesloten.... Nog op zoek geweest naar een krant in het Engels, maar zonder resultaat. Morgen weer op de fiets, ik heb er zin in. Lahore is 335 km van Multan, dat moet in een dag of 4 wel te bereiken zijn.

Zaterdag 7 maart 2009, Mian Channun
Jan en Greet zijn vandaag 35 jaar getrouwd! Van harte!
Iets voor half 8 op de fiets en hier, na 101 km, om 12.30 uur. Het is nog niet echt warm geworden of ik wen er aan, de temperatuur, volgens mijn fietscomputertje, lag rond de 30 graden. Het ging allemaal erg voorspoedig. Wel diverse keren politie gezien. Rond de 85 km werd ik gestopt door een auto van de Highway Patrol. Ze hebben mijn gegevens genoteerd, gevraagd of ik verder nog iets nodig had en mij verder een goede reis gewenst.
Vrij snel daarna was ik al in Mian Channun. Ik zit in Hotel Shalemar en volgens de eigenaar logeren fietsers hier gratis.... Heb ik weer! Ik kreeg meteen een fles koud water in m'n handen gedrukt. Hij liet me een groot aantal ansichtkaarten zien van allerlei fietsers die hier hebben gelogeerd. Net geluncht, maar ook dat mocht ik niet betalen.
Totnutoe, ik ben nu ruim 2 weken in Pakistan, bevalt het me hier goed. Pakistan is duidelijk armer en ook armoediger dan Iran. Ik heb in Iran ook wel bedelaars gezien maar niet zoveel als hier. Soms zie ik langs de weg hutjes en tentjes waar dus gewoon mensen wonen onder wel heel primitieve omstandigheden.
Het verkeer is druk en vooral in de steden chaotisch, het komt letterlijk overal vandaan. Vooral busschauffeurs trekken zich, vermoedelijk in het kader van “ik ben toch een stuk groter dan jij!”, weinig tot niets aan van andere weggebruikers. Het valt me mee wat ik aan ongelukken heb gezien, ja, die ene dag dat ik met de politie mee reed naar Multan, dat is eigenlijk de enige dag geweest dat ik ongelukken heb gezien.
Ik kan me hier aardig redden in het Engels, er is altijd wel iemand in de buurt die het meer of mindere mate machtig is. Met name het wat beter opgeleide deel van de bevolking spreekt, naast Urdu, ook Engels.
Als ik met Pakistanen praat willen ze vrijwel altijd weten hoe men in Nederland tegen Pakistan aan kijkt. Nou, dat leg ik dan uit en ik vertel er ook bij hoe ik er nu tegen aan kijk. Verder is men erg geïnteresseerd in het waarom van mijn bezoek aan Pakistan en of ik getrouwd ben, kinderen heb, of Nederland ook van die hoge bergen heeft, of het daar duur is, noem maar op.
Waar ik erg aan moest wennen, en dat doet het eigenlijk nog niet erg, is het geroggel en gespuug. In het eerste hotel waar ik verbleef, dat was in Quetta, stond een kwispedoor op de kamer. Niet voor niets want in andere hotels vindt je de kledders echt overal, getver. Daarnaast is men nogal, naar onze maatstaven, luidruchtig. Het maakt niet uit of het voor of na middernacht is, 's ochtends vroeg of noem maar op, even lekker schreeuwen of de muziek even lekker op 10 moet hier kunnen. Het heeft totaal geen zin er wat van te zeggen en dat doe ik dan ook maar niet.
Vrouwen zie ik maar mondjesmaat op straat. De meesten zijn thuis (heb ik me laten vertellen). Bij sommige bevolkingsgroepen komt vrouwlief in het geheel het huis niet uit... Anders dan in Iran is voor vrouwen het dragen van een hoofddoek hier niet verplicht, de meesten dragen hem trouwens wel. Gelukkig wel vaak in kleur, in Iran was zwart verplicht, hoewel niet iedereen zich daar aan hield, hier kan het echt van alles zijn. Soms, als je een aantal vrouwen ziet lopen is dat een buitengewoon kleurig geheel!
Officieel hebben vrouwen dezelfde rechten als mannen in Pakistan. De praktijk is echter anders. Ik ga er geen hele verhalen over schrijven maar ik word daar niet vrolijk van. Een paar dingen: meisjes en vrouwen hebben beperkt toegang tot onderwijs. Huwelijken zijn meestal 'geregeld' tussen de wederzijdse ouders. Tegen 'love marriages' wordt nog steeds een beetje raar aangekeken maar komen wel al vaker voor. Mannen beschouwen hun vrouw als hun bezit en behandelen ze vaak ook zo. Mishandeling komt ook heel veel voor en eerwraak ook. Genoeg hierover.
Nou, het avondeten mocht ik ook al niet betalen. Ik kreeg een persoonlijk door de hoteleigenaar gepelde sinaasappel als toetje.

Zondag 8 maart 2009, Sahiwal
Rond 9 uur vertrokken, ik moet als tegenprestatie voor het gratis verblijf en eten een kaartje sturen aan het hotel! Nou, dat lijkt me niet al te veel moeite.
De rit naar Sahiwal verliep wat moeizaam, het leek wel of ik niet echt een ritme kon vinden. Nou ja, in ieder geval nu in Sahiwal, in een nette kamer met lakens waar ik wel op durf te liggen en warm water!!! Hier houd ik het een nachtje uit, ik hoop dat het verkeerslawaai meevalt want ik slaap aan de voorkant van het hotel. Het hotel waar ik vannacht sliep was enorm lawaaiig. Pal aan de weg met veel bussen die langs denderden met gebruik claxons.... Ik was gisteren moe dus ik heb goed geslapen.

maandag 9 maart 2009, Lahore (!)
Lekker op tijd vertrokken uit Sahiwal. Vandaag ging het lekker. Ik wilde in eerste instantie een hotel zoeken in Patokki, dat was na iets van 85 km, maar het ging zo lekker dat ik besloot door te fietsen naar Bhai Pheru, een enorm stofdorp. En er was geen hotel. Doorgereden dus. Onderweg 2 keer gestopt bij een hotel, bij de eerste stond dat wel op de gevel, maar klaarblijkelijk was het dus geen hotel. De tweede zag er zó goor uit, en ik ben wel wat gewend, dat ik me daar maar niet aan heb gewaagd. Doorgefietst naar Lahore en daar vond ik, met ruim 170 km op de teller, een hotel (http://www.regale.com.pk/) en toen had ik het wel een beetje gehad.

woensdag 11 maart 2009, Lahore
Gisteren was de verjaardag van Harma. Ze zou 55 jaar zijn geworden!
De meeste winkels waren gesloten vanwege een feestdag, de geboorte- en sterfdag van de profeet Mohammed (Peace Be Upon Him). Een groot deel van de dag waren er in Lahore feestelijkheden. Niet dat ik daarvan iets heb mee-gekregen, tenminste niet tot 's avonds laat toen ik naar een Qawwali-uitvoering ben geweest, een wàt?!
Ik heb lekker uitgeslapen; het lijf was erg moe. Ik wilde eigenlijk helemaal niets doen, behalve misschien een wasje. Een Duits stel dat ook in Regale Internet Inn verblijft, Verena & Simon (zie evt. www.sv-hunn.blogspot.com) kwam met het idee om 's middags naar een polowedstrijd te gaan. Ze hadden in de dagen ervoor een Pakistaanse fotograaf ontmoet die hen uitnodigde. Dus in de middag samen met nog een Zuid Koreaanse dame en een Fin naar de Lahore Polo Club. Het had wat voeten in de aarde voordat we binnen gelaten werden omdat we geen van allen een origineel identiteitsbewijs bij ons hadden (danwel wilden afgeven; het komt namelijk op een stoeltje gewoon in de open lucht te liggen....). Men is hier, helemaal sinds de aanslagen op het cricketteam van Sri Lanka, erg voorzichtig. Na wat gedoe konden we toch naar binnen en hebben gezellig en enigszins 'posh' een paar wedstrijden bekeken. Uitleg werd gegeven door voornoemde fotograaf. Je kunt zien dat de rijkere klasse dit soort evenementen bezoekt; het aantal Range Rovers per vierkante kwart kilometer lag nogal hoog, dit, uiteraard, in vergelijking tot andere delen van Lahore of Pakistan....
's Avonds met Verena & Simon en Steven, een Schot, naar een Qawwali uitvoering geweest. Dat is 'Islamic devotional singing', gezang begeleid door drums en een paar instrumenten die lijken op accordeons, qua geluid, maar de vorm hebben van een laag orgeltje. Met name de drums maken het geheel engiszins hypnotiserend. Wij waren de enige buitenlanders ('angrez', afgeleid van 'English' en het maakt niet uit waar je vandaan komt, het wordt me onderweg veel toegeschreeuwd...). Uiteindelijk lag ik rond 3 uur in bed.
Vannacht geslapen als een blok en tegen 11 uur afscheid genomen van Verena & Simon die verder reizen naar Multan. Samen met een paar andere hotelgasten gaan lunchen en de rest van de middag besteed aan het wasje, lezen en rustig aan doen. Lekker.

donderdag 12 maart 2009, Lahore
Tot ruim 9 uur liggen pitten een beetje rommelig geslapen, o.a. door muggen.
In de loop van de ochtend Lahore in gegaan. Gelopen langs de Lahore High Court, een nogal groot en deftig gebouw en de GPO (Hoofdpostkantoor) naar Anarkali bazaar. Er is van alles voor de fiets te koop... Door de oude stad, een nogal priegelig geheel met heel kleine straatjes, naar het Lahore Fort en dat is behoorlijk groot. Eerst naar het Iqbal Park toegegaan. Daar staat de Minar-i-Pakistan een minaret in 1960 daar neergezet om de ondertekening van de resolutie uit maart 1940 te gedenken waarin de oprichting van de staat Pakistan wordt aangekondigd. Het idee van een aparte staat Pakistan, waarin de moslims uit India naar toe zouden verhuizen, kwam voor het eerst van Allama Mohammed Iqbal, een filosoof en dichter.
Daarna een tijdje rondgelopen in de Badshahi Moskee, een enorme moskee is dat, één van de grootste ter wereld. Deze moskee is in 1991 nog in het nieuws geweest toen de mullahs tegen de komst van the Princess of Wales naar de moskee protesteerden omdat haar rok te kort was..... De mullahs waren vooral tegen het feit dat de prinses van de leider van de moskee een exemplaar van de Koran zou krijgen terwijl zijn onwelvoeglijk gekleed de heilige grond zou betreden. De mullahs zijn er zelfs voor naar de rechter gegaan. De rechters hebben de mullahs opgedragen op te houden de tijd van de rechtbank verder te verknoeien.

vrijdag 13 maart 2009, Lahore
's Ochtends wat kleding gewassen en einde van de ochtend naar het Fort gelopen. Vond ik wel de moeite waard. Er wordt druk gerenoveerd. Entree voor buitenlanders is 200 Rs en voor Pakistani 5 of 10 Rs (100 RS is 1 euro). Door de chaotische oude stad teruggelopen, erg leuk, je ziet er van alles, heel veel voedsel wat volgens de meest strikte regels van hygiene wordt bereid, mensen die kunstgebitten aanmeten, kappers op straat, noem maar op. Schitterend om dit allemaal te zien!
Toen ik richting Fort wilde vertrekken was er net een groepje van 3 Ierse fietsers aangekomen, uit India. Zijn gestart in Bangkok en via China, Tibet, Nepal en India naar Pakistan gekomen. Leuke gasten. Zie eventueel www.thaireland.ie
Er is ook een Nederlander wiens hoofd me niet onbekend voorkwam; we blijken elkaar in december in de Iraanse ambassade in Den Haag kort te hebben gesproken. De wereld is klein.

Welcome to Pakistan!!!

2009-02-23T08:05:00.004+01:00

zondag 8 februari 2009, Yazd

Vanochtend werd ik rond 8 uur wakker door de wekker van iemand.
Richting douche. Op het moment dat ik er onder wilde stappen stopte het water ermee. Gelukkig gebeurde het niet net nadat ik me lekker had ingesopt, haha! Weer aangekleed en eerst maar gaan ontbijten. Men was, zo werd me verteld, verderop in de straat bezig met de waterleiding. Na het ontbijt de fiets opgehaald; onder het stof, maar ik was superblij dat hij er gewoon nog stond!
Bagagedrager er weer op gezet, tassen een beetje gereorganiseerd. Stad even ingegaan, geld gewisseld, heb ik dat maar weer binnen. Het was heerlijk weer, tijdje in de zon gezeten bij het Chagmag complex, toen begon het te betrekken en een uurtje later regende het..... Temperatuur in de zon was ongeveer 23 graden, heerlijk!

maandag, 9 februari 2009

Gisteravond een hele tijd gelezen en later les in backgammon gekregen, dat is een hele tijd geleden. In de loop van de ochtend weer naar de stad gelopen en weer in de zon gezeten bij het Chagmag complex. Nog een tijdje gepraat met een jongen uit Bandar-e Abbas, die hier in Yazd studeert. Zijn Engels was helaas beperkt, maar dapper dus dat hij het wel aandurft een gesprekje met mij te beginnen. Daarna naar de Chagmag moskee geweest, lijkt -van binnen- veel op de Jameh moskee, alleen heeft die veel mooiere minaretten....
Vervolgens naar het Yazd Water Museum gegaan, dat was gratis en heel leuk, o.a. over de aanleg van de qanats in Iran. Yazd is beroemd om zijn qanatbouwers. Een qanat is een ondergrondse watergang. In het museum lag ook werkkleding van een qanatbouwer, een wit gewaad. Men gebruikte witte kleding zodat als de qanat zou instorten de arbeider ook meteen zijn doodskleed aanhad, handig!

Dinsdag 10 februari 2009, Yazd

Nel is vandaag jarig. Naar de stad gelopen en daar zag ik veel mensen met vlaggen en protestborden lopen met o.a. 'Down with USA' en 'Down with Israel' en '30 springs of freedom, 30 years of pride', een demonstratie in het kader van 30 jaar Islamitische Revolutie in Iran.... Ik had vanmorgen in de binnentuin van het hotel zitten lezen en wel een hoop 'gepreek' gehoord, maar daar geen acht op geslagen, het hotel staat op nog geen 100 meter van Masjed-e Jameh, een heel grote moskee, dus dan hoor je wel eens vaker wat.... Terug in het hotel nog een tijdje met een Iraniër er over zitten praten. De mensen, waaronder veel vrouwen en kinderen, die meelopen hebben er een vrije dag voor gekregen en de winkels zijn nagenoeg allemaal dicht. Hij vertelt me ook dat veel intellectuelen vertrekken uit Iran en dat dat voor een eventuele ommekeer in het land natuurlijk niet erg gunstig is. Desondanks hoopt hij en gaat hij er van uit dat Iran weer een keer ècht vrij zal zijn, bevrijd van de regels die de religieuze leiders in Iran aan de bevolking opleggen, in sh' Allah, dat dan weer wel.
Het is me tijdens mij verblijf in Iran opgevallen dat veel mensen weg willen en sommigen vroegen zelfs concreet hulp bij het aanvragen van een verblijfsvergunning voor, ik noem maar een land, Nederland.

Gisteravond zat ik met iemand te praten. Zoals gewoonlijk was de tweede vraag: “What´s your job?” Uitgelegd dat ik geen baan meer heb en hem verteld wat ik daarvoor deed. Even later zei ik tegen hem dat ik nog even wilde internetten. Hij liep met me mee en vertelde me dat op het moment dat wij het er over hadden wat voor werk ik deed een Afghaanse meneer die in het hotel wat klusjes deed door de toeristenpolitie werd gearresteerd, vanwege die klusjes... Nog even later vertelde hij had ook hij Afghaan is; hij werkt ook voor het hotel, maar op dat moment zat hij met mij te praten, dus werd hij met rust gelaten.

woensdag 11 februari 2009, Bandar-e-Abbas

Zeshonderdenvijftig kilometer verder dan Yazd en 1200 meter lager.
Om kwart voor 8 in Bandar-e-Abbas. Het was toen al 25 graden; later werd dat rond de 30. De eerste kleur alweer te pakken en natuurlijk weer niet gesmeerd; heel verstandig. Ik vind Bandar-e-Abbas een k**stad; lawaaierig, stoffig, uitlaatgassen, druk verkeer. En ik kon geen goedkoop hotel vinden; ben in totaal bij ongeveer 8 hotels langsgeweest; allemaal vol; uiteindelijk wel een wat duurder hotel gevonden waar ik de nacht heb doorgebracht. Overwogen in een park te gaan kamperen, zoals veel Iraniërs doen, maar ik was vreselijk plakkerig en een duik in de Straat van Hormoz lost dat niet op. Vandaag toch wel zo'n 70 km gefietst; dat is helemaal niet slecht. Ik voel m'n beenspieren en m'n kont. Ik moet duidelijk weer fietsconditie opdoen. Dat komt wel weer. Mijn planning -kuch- was dat ik Bandar-e-Abbas overmorgen zou verlaten om naar Kerman te gaan, maar zoals ik het nu zie vertrek ik morgenmiddag. Uitchecken hoeft pas uiterlijk 2 uur pm, dus dat is mooi. Dit hotel heet internet te hebben. Er staat beneden wel een pc, maar naar gmail toe is teveel gevraagd. Heb ik een beetje de pest over in. Morgen reizen, overmorgen in Kerman en dan is het vrijdag en dan mag er van de regering niet worden geïnternet. Ik ga morgenochtend nog wel even op zoek naar dat internetcafé wat verderop zou zitten.

donderdag 12 februari 2009, Kerman

Naar internetcafé op zoek gegaan en gevonden, met goede verbinding.
Nog even naar een markt gelopen en daar flink wat vrouwen gezien. Nou is dat op zich niet zo bijzonder maar wel hun kledij. Die is fleurig en gekleurd. Veel vrouwen dragen een zogenoemde burqa, dat is een soort Darth Vader-achtig masker.
Rond kwart over 12 was ik bij de busterminal. Vertrek was rond 13 uur en aankomst in Kerman, 475 km verder, 1735 meter hoger en 20 graden kouder, ongeveer kwart over 8. Onderweg nog een keer aangehouden, de bus dan, en half leeggehaald door de politie op zoek naar smokkelwaar, begreep ik.
Na wat gezoek in Kerman Omid Inn gevonden; alleen Farsi aan de buitenkant, ik was er al een keertje langsgereden. Als je hier, of waar dan ook in Iran fietst wordt er heel veel naar je getoeterd en de raampjes naar beneden en gevraagd waar je vandaan komt. Erg leuk!

vrijdag 13 februari 2009, Kerman

Omdat het vrijdag is is er heel veel gesloten. Ik heb al wel een coffeenet (zo heten internetcafé's in Iran) gespot, hier dichtbij. Nog een rondje stad gedaan, gekeken waar ik kan wisselen morgen, waar de bazaar is, dat soort dingen.
Vanmiddag ook de foto's gereorganiseerd. Basis is de pc en backup de usb-stick èn ik verwijder ze niet van de sd-kaartjes. Nou, dan kan er in theorie niet zo heel veel meer mis gaan, toch?
Rond 18.00 uur had ik honger, overdag niet wild veel gegeten.
Verderop in de straat zit een soort toeristisch gebeuren, althans zo heet het. Boven zitten allemaal speeldingen voor kinderen, games, ballenbak etc. een verdieping of 4 vol, maar ook een café. Beneden zat een soort McDonald's. Ik er naar toe en bestelde aan de balie een hamburger en een french fries. Een hoop gegiechel want geen van de meiden bleek Engels te spreken. Ik wees e.e.a. op het bord, waar het ook in het Engels stond, vandaar dat ik het ook in het Engels bestelde.... Tegelijkertijd kwam er een dame naar beneden die wel Engels sprak en binnen de kortste keren hadden we een gesprek over gelukkig zijn in Iran en dat dat volgens haar niet kan en dat ze weg wil uit Iran etc.

zaterdag 14 februari 2009, Kerman

Afscheid genomen van Mat en Oréol, een Franse, respectievelijk Spaanse fietser die ik een paar dagen geleden hier had ontmoet. Zij trekken vandaag verder richting Yazd, ondermeer naar Silk Road Hotel...

Daarna geld gewisseld. Morgen wil ik richting Bam fietsen. Hierna ben ik naar de bazaar gegaan; een gemoedelijke sfeer hangt daar, het is klein, relatief dan, met een lengte van 1 kilometer, maar het is vrijwel overal 1 rechte streep richting Jameh Moskee, waar ik ook nog even ben geweest; is heel mooi! Door bazaar teruggelopen en even terug naar het hotel en daar nogmaals afscheid genomen van de fietsers die nog niet bleken te zijn vertrokken. Nescafé gekocht en natuurlijk een bakkie genomen. Daarna naar internetcafé.
De Kerman National Library bezocht, mooi van binnen en van buiten. Zelfs in de bibliotheek is een mannen- en vrouwensectie....
Na een bakkie koffie in het hotel de stad weer ingelopen en weer bij de bazar uitgekomen. Een hele tijd gepraat met een paar jongens die ook al graag Iran willen verlaten. Over van alles en nog wat gehad, het regime, Ahmedinedjad, etc.
Morgen op de fiets richting Bam. Wie had dat ooit kunnen denken!

15 februari 2009, nabij Ney Bid

Ineke, van harte gefeliciteerd!
Zo, de kop is er af.... Rond half 10 gaan fietsen. Het was vandaag mijn eerste (serieuze) fietsdag sinds lang tijd. Het viel niet tegen. Weg richting Bam redelijk snel gevonden. Geen bijzondere route, heel veel bergen en veel, heel veel zand. Diverse keren even gestopt, Tussen de middag ergens een paar cola en een zak chips naar binnen gewerkt. Het ging redelijk veel omhoog, maar ongeveer 10 kilometer voor Ney Bid ging het een beetje naar beneden, dat scheelt toch behoorlijk. Onderweg nog een keer thee gekregen van een bijzonder vervoer begeleider noem ik het maar even. Die had bij Holland nog de associatie met Johan Cruijff, hij was dan ook van ongeveer mijn leeftijd....

Veel getoeter en gezwaai onderweg, 1 of 2 asbakken die rakelings langs kwamen of met die verdomd harde hoorns toeterden. Je schrikt je een hartverzakking. Ik heb vandaag een heerlijk dag gehad en ik moet zeggen dat ik me ook erg gelukkig voel. Ik ben een uitermate bevoorrecht mens dat ik dit allemaal kan en mag doen...

Ney Bid is niet meer dan een parkeerplaats met toiletten, een paar shops en een hele hoop mannen die noten en dat soort spul verkopen en aan de andere kant van de weg staan nog wat gebouwen waarvan ik vermoed dat er mensen wonen. Er is geen hotel of iets dergelijks en steden of dorpen waar deze wel zijn zijn te ver weg. Ik heb besloten (en ook geen andere keus dan) te gaan wildkamperen. Ik was in Ney Bid rond 4 uur en ik heb gewacht tot 17.30 uur en ben toen naar een plek gefietst die me wel geschikt leek. Ik had met diverse mensen staan praten en toen ik de verkeerde kant op reed, namelijk niet in de richting van Bam maar naar mijn slaapplaats kwamen een paar mannen me achterna in de auto om mij de juiste weg naar Bam te wijzen. Tent opgezet op ongeveer een halve kilometer van de weg en het was net donker (en het was er erg donker...) toen alles stond... Geweldig!

maandag 16 februari 2009, Bam

Gisteren rond acht uur gaan liggen. Paar keer wakker geworden van geluiden, maar verder geslapen als een blok, rond 5 uur even wakker geweest en om 10 over zeven weer. Toen was het licht en begon de temperatuur op te lopen, vannacht 1 keer gekeken en toen was het 3 graden, in de tent.... Spullen ingepakt, tent afgebroken en eerst maar eens een paar bakkies thee gaan drinken in Ney Bid. Om 8.40 uur vertrokken en het ging snel! Na een uur stond er 33,2 km op de teller. Tussendoor een paar keer gestopt om een paar petit beurres te eten en wat te drinken. Om ongeveer kwart over 12, 105 km verder, reed ik Bam in. Ik heb nog nooit zo snel gereden.

Het was even zoeken naar Akbar's Guest House. Bam is -mij- bekend van de aardbeving die hier heeft huisgehouden op 26 december 2003. De Arg (ommuurde citadel), tot die tijd één van de belangrijkste toeristentrekkers van Iran, is toen nagenoeg geheel verwoest en een groot deel van de stad is plat gegaan. 6.8 op de schaal van Richter is niet gering. De Arg heeft er, is mij verteld, meer dan 2300 jaar zonder verwoesting gestaan... Bijna 40.000 mensen kwamen om. Meneer Akbar vertelde me dat men met 400-500 mensen per dag aan het werk zijn de Arg te restaureren. Als je de stad in rijdt zie je enorm veel gebouwen waar aan gewerkt wordt, ik zag een straat waar aan weerszijden een meter of 300 splinternieuwe gebouwen is opgetrokken. Veel gebouwen zien er nog verschrikkelijk uit; er moet hier nog héél veel gebeuren. Wat een drama heeft zich hier afgespeeld!

Onderweg, in de stad kreeg ik van een vrouw een sinaasappel en toen ik even later brood wilde kopen mocht ik dat niet afrekenen, 3 keer gevraagd, geweldig!
Thee gedronken in het guesthouse met meneer Akbar, een aardige man, kamer is zeer basic. Aan het eind van de middag even de stad in geweest. De vernieling van/in de stad moet echt ongelooflijk zijn geweest. Er wordt/is al veel herbouwd, maar even goed.... Veel bedrijven opereren uit containers. Ik begreep van meneer Akbar dat dat binnenkort over moet zijn, want de nieuwe gebouwen die ik hiervoor beschreef (met die 300 meter) dat is de nieuwe bazar en die gaat snel open...

dinsdag 17 februari 2009, Bam

Ik ben vanochtend naar de Arg geweest. Die is zowat met de grond gelijk gemaakt met de aardbeving. Maar er wordt heel hard gewerkt aan de renovatie ervan. Verder nog een beetje door de stad gelopen. Overal wordt gebouwd.....

woensdag 18 februari 2009, Bam

Vanmorgen een hele tijd zitten praten met meneer Akbar, over van alles en nog wat. Later kwam Xiaolei, een 36-jarige Chinese vrouw uit Bejing, er ook bij zitten. Meneer Akabar heeft ons naar de begraafplaats gereden en daar het nodige laten zien, veel graven met hele gezinnen, behoorlijk indrukwekkend. Daarna terug naar Akbar Guesthouse. Ik gaf aan dat ik naar Jameh Moskee ging en Xiaolei gaf aan mee te willen. Daar aangekomen werden we aangesproken door een Iraniër, hij heeft ons meegenomen naar het huis van zijn broer, we kregen gebakken eieren met brood, thee en dadels voorgeschoteld. Lekker, en gezellig, maar aan de man zat toch wel een steekje los, maar goed, verder ongevaarlijk. Hij heeft ons naar Akbar Guesthouse teruggebracht. Daarna we naar Arg-e Bam gegaan, vlak voordat de zon onder ging.

donderdag 19 februari 2009, Bam

Groot deel van de dag gepraat met Mohammed, zoon van meneer Akbar, en meneer Akbar zelf. Later op de dag nog een nieuwe gast, Constantin, een Oostenrijker.
Morgenochtend vroeg op. Het is de laatste dag van mijn Iraanse visum, dus ik moet morgen Iran verlaten. De laatste 2 weken heb ik me hier goed vermaakt, in Iran. Ik vind het een prachtig land, er is verschrikkelijk veel te zien, veel meer dan je in een paar maanden kunt zien. Ik zal met enige weemoed afscheid nemen van Iran. Op naar Pakistan!!!

vrijdag 20 februari 2009, Taftan, Pakistan

Vanochtend om kwart over 5 op. Goed geslapen. Bakkie koffie gezet, tanden gepoetst, spullen gepakt en vertrokken. Om 6 uur bij de bushalte. Eerst de fout gemaakt Mirjaveh als bestemming te noemen, daarna het maar op Zahedan gehouden. Na een uur of 4, zo rond 12 uur was ik in Zahedan. In de Lonely Planet stond dat er bussen en minibussen zouden rijden. Niets van dat alles, alleen taxi's/ savari's. Het is van Zahedan nog iets van 90 kilometer naar de grens. Daar was ik een klein anderhalf uur later.

Eerst een stempel gehaald bij de Iraanse grenspost, er wordt even geroepen dat er een toerist aankomt en dan mag je voor. Ik verlaat Iran op de laatste dag dat mijn visum geldig is.
Dan door naar de Pakistaanse grenspost, formuliertje invullen, visum wordt gecheckt, er wordt een foto van mijn hoofd gemaakt en ik sta in Pakistan! Er is al twee keer “Welcome to Pakistan!” geroepen.
Dan nog één horde: Customs. Een streng ogende meneer, rokend, achter een tafeltje, alleen in een vrij grote ruimte, met een groot boek voor zich. De as van zijn sigaret gaat niet in de asbak die op zijn tafel staat maar op de grond. Hij tuurt een tijdje naar mijn paspoort en vraagt: “Jakob Pieter?”. Ik bevestig het, het is zo. Hij noteert wat in zijn grote boek en bladert nog wat in mijn paspoort, bestudeert nauwgezet de stempels en dergelijke die er in staan en geeft hem na een minuut of 5 aan mij terug. Hij geeft mij een hand en zegt: ¨Goodbye”.
Ik stap op de fiets en meteen beginnen mensen te roepen en te gebaren dat ik aan de andere kant van de weg moet gaan rijden. Nou, dat doe ik dan ook maar. Even later ben ik in Taftan, een nogal stoffig plaatsje, zoals de hele omgeving hier, en eigenlijk al vanaf Bam was het één grote zandbak en nogal eentonig. Ik vind het niet erg hier niet te hebben gefietst.
In het centrum van Taftan vind ik snel een gelegenheid dat door gaat voor hotel, het is buitengewoon basaal, nou ja, wat heeft een mens meer nodig? En wat kun/mag je verwachten voor 200 rupees, omgerekend 1,90 euro?
De verdere route naar Quetta schijnt zoals de route van vandaag te zijn, door het droge en dorre Balochistan. Morgen verder naar Quetta.
Sinds ik in Pakistan ben heb ik nog geen vrouw gezien, alleen maar mannen; qua kledij zijn deze echt heel erg verschillend van die in Iran. Daar lopen wel wat Balochi's rond in hun slobberbroeken, maar hier loopt iedereen daarin. Ik als enige niet. Totnutoe vind ik de Pakistani's erg aardig. Mijn fiets is beneden in een bakkerij gestald. 'Very safe', zo is mij verzekerd.

zaterdag 21 februari 2009, Quetta
Zo! Dit was me het dagje wel.... Vanochtend de eerste keer rond 6 uur wakker. Uiteindelijk er om 8 uur uit, achteraf bleek het toen al 9 uur te zijn. Op m'n gemak koffie gezet, aangekleed en spullen gepakt. Er werd op een gegeven moment op de deur geklopt en dat was een man van het hotel die vertelde dat de bus naar Quetta om 11.00 uur zou vertrekken. Ik heb m'n koffie opgedronken en ben naar beneden gegaan en heb een ontbijtje, een soort pannekoek die enigszins zoet smaakt gegeten, was lekker. Met thee, ieuw! Het is meer een vermoeden van thee, heel zoet, met heel veel melk en flink heet. Alles wordt dus tegelijkertijd gebrouwen.
Daarna naar iets verderop in de straat gegaan, vanwaar de bussen vertrekken. De bus naar Quetta was snel gevonden. Met de 'bumpy ride' (Lonely Planet) vond ik het wel meevallen. Onderweg kwamen we kruipende zandduinen tegen die soms de helft van de weg al hadden overgenomen. Ik heb ook kamelen of dromedarissen, ik weet nog steeds het verschil niet, gezien. Na ongeveer de helft van de rit, 300 kilometer werd de weg heel slecht, soms leek het wel of er geen weg was, alleen maar zand. Het werd dus alsnog bumpy! De bus heeft een claxon, hoorn, meertonig, waarmee hij iedereen van de weg al probeert te blèren, het is een ongelooflijk hard geluid en gas terug nemen doet hij alleen als er ècht gevaar dreigt. Bij een politie checkpoint word ik uit de bus gehaald en moet een aantal vragen in een groot boek beantwoorden, naam, paspoortnummer enzusenzoenditendat. Een hele tijd rijdt de bus evenwijdig aan de grens met Afghanistan, ik zie op de kaart de namen van de provincies Helmand en Kandahar. Raar idee dat Nederlandse soldaten op een kleine (relatief dan) afstand van mij verwijderd zijn. Dan dendert de bus de bergen in en negeneneenhalf uur na vertrek uit Taftan komen we aan in Quetta. Ik ben 'shaken, not stirred' en erg blij dat ik de bus uit kan. Fiets opgetuigd en richting centrum gegaan. De eerste 2 hotels zijn vol en de derde heeft een kamer voor mij.

Terwijl ik deze update in het hotel aan het tikken ben valt de electriciteit uit en even later verschijnt 2 man sterk politie in mijn kamer, men stelt mij allerlei vragen.

Welcome to Pakistan!

Terug in Iran!

2009-02-08T16:14:00.002+01:00

Vrijdagavond laat in Tehran aangekomen. Overal was uitbundige feestverlichting ontstoken. Dat bleek de volgende dag in het deel van Iran waar ik met de bus richting Yazd doorheen kwam vrijwel overal het geval te zijn. Het zal echter niet zozeer met mijn terugkeer hebben te maken als wel met de 30ste verjaardag van de Islamitische revolutie in Iran.
Vrijdagavond laat terug in Tehran dus. Eerst naar het visumbureau op Imam Khomeini International Airport. Visum werd na donatie van 50 euro verstrekt, duur 15 dagen (waarvan dag 1 na een uur al voorbij was...). Vanaf het vliegveld is het ongeveer een uur met auto naar het centrum van Tehran. Het hotel waar ik heen wilde, begin december nog gelogeerd, bleek te zijn gesloten. Ik heb me volgens mij toen netjes gedragen, daar kan het niet aan hebben gelegen. Toen ik een volgende hotel opgaf aan de chauffeur bracht bij me naar een ander hotel, terwijl ik steeds aangaf dat hij verkeerd reed, maar hij zou wel commissie hebben gekregen als ik daar zou logeren. Ik had ondertussen een flink aantal keren de naam en het adres van het hotel genoemd. Eindelijk viel het kwartje bij hem en na en flinke rit door Tehran kwam ik eindelijk op de plaats van bestemming. Toen volgde uiteraard nog een flinke 'discussie' omdat hij veel meer geld wilde dan we hadden afgesproken en wel omdat hij zoveel had 'moeten' rijden. Ik heb hem het afgesproken bedrag in zijn handen gedrukt, me omgedraaid en ben naar binnen gegaan. Er was een kamer vrij voor me. Ik was toen wel even aan slapen toe.

De volgende ochtend de metro genomen naar het busstation vanwaar bussen naar Yazd vertrekken. Ik hoefde maar kort te wachten op het vertrek. Na een rit van bijna 8,5 uur was ik in Yazd. Taxi genomen die, o wonder, een heel exotische route nam. Als reiziger wordt je hier gezien als een wandelende portemonnee, in ieder geval door taxichauffeurs. Ook deze man wilde beduidend meer geld hebben. Het leek wel een herhaling van de avond ervoor. De afloop was ook hetzelfde....
Ik werd hartelijk begroet door een paar medewerkers van Silk Road Hotel. Eerst wat gegeten en mijn spullen op de kamer gezet.
Mijn fiets en overige bagage bleek gelukkig nog gewoon op de plek te staan waar ik het achterliet. 's Nachts geslapen als een blok.
De volgende dag na het ontbijt eerst mijn fiets opgehaald, de bagage had ik de avond ervoor al gehaald, en de bagagedrager er weer opgezet. Deze had ik mee naar Nederland omdat er een heel klein breukje in bleek te zitten. Dit is perfect opgelost bij Vittorio. Daarna mijn tassen gereorganiseerd en even de stad in geweest. Geld gewisseld en een tijdje in de zon gezeten. In de zon was het aangenaam, rond de 20 graden, heerlijk! En dan te bedenken dat toen ik gisterochtend Tehran verliet het sneeuwde.... Ik ben van plan hier nog een dag te blijven en dan naar de Perzische Golf te gaan, met de bus òf met de trein, daar een aantal dagen door te brengen en dan via Kerman en Bam richting de Pakistaanse grens te reizen.

Meanwhile in Heerhugowaard......

2009-01-17T18:31:00.002+01:00

Sinds een paar weken pas ik op het huis van Martin en Monique. Samen met huisgenoot Josse, een fors uitgevallen poezebeest, vermaak ik me prima. Heerlijk dat ik hier even kon verblijven!!!

Met mijn moeder gaat het steeds minder goed. Haar geheugen laat haar hoe langer meer en vaker in de steek; heel begrotelijk om dat mee te maken. Ik bezoek haar regelmatig en heel soms is een gesprekje toch nog mogelijk.

In december heb ik een nieuw visum aangevraagd voor Pakistan, in vergelijking met de aanvraag in Tehran is het hier appeltje- eitje. Ik kan tot uiterlijk 22 maart 2009 Pakistan inreizen, duur visum 2 maanden. Ook het visum voor India heb ik aangevraagd, gewoon via de post..... ook een supergroot verschil met Tehran, in 3 werkdagen was hier alles geregeld. Visum India gaat meteen in en is een half jaar geldig tot 6 juli 2009.

Aanstaande donderdag verhuis ik weer naar Haarlem, mijn thuisbasis in Nederland, een warme plek bij Hennie en Marcel.

Gelukkig 2009!!!

2009-01-02T09:50:00.002+01:00

Een turbulent jaar is afgesloten. Ik wens jullie een gelukkig en prachtig 2009.

Haarlem

2008-12-17T10:52:00.005+01:00

Uiteindelijk ben ik op woensdag 26 november vertrokken uit Yazd, en wel naar Shiraz.
Daar bezoek ik de tombe van de -in Iran- beroemde dichter Hafez.
Bij Shiraz in de buurt ligt Persepolis, ooit een prachtige stad en lang geleden verwoest. De restanten zijn indrukwekkend.

Omdat het met de gezondheid van mijn moeder minder gaat besluit ik tijdelijk naar Nederland te gaan. Ik ben van Shiraz teruggegaan naar Yazd. Ik heb mijn fiets en het grootste deel van mijn bagage kunnen stallen in het Silk Road Hotel.

Vandaar met de bus naar Tehran, vliegticket geregeld en op 6 december 's ochtends vroeg op Schiphol aangekomen, Marcel: bedankt voor het ophalen!

Yazd

2008-11-23T10:28:00.011+01:00

Ik ben alweer ruim een week in Yazd, in het Silk Road Hotel (www.silkroadhotel.ir) Elke dag denk ik: overmorgen vertrek ik en zo ook vandaag weer....
Heerlijk.

Ik ben een week in Esfahan geweest. Een aantal dagen daarvan heb ik me helemaal niet lekker gevoeld, met flinke diarree en zo. Na een antibiotica-kuurtje was dat na een dag of wat over, gelukkig. Esfahan is prachtig, prachtige gebouwen, schitterende bruggen etc.. Om de haverklap wordt je aangesproken. Als je dat al zou willen is Esfahan, zoals heel Iran, een moeilijke plek om geen contact te hebben.

In Esfahan kwam ik ook het stel waar ik in Karaj logeerde weer tegen, geweldig! De volgende ochtend blijkt dat ze een hele berg fruit hebben bezorgd bij het hotel waar ik verbleef....

Ik laat mijn visum voor Iran verlengen in Esfahan, dat is in no-time gebeurd. Ik mag nu tot 14 december 2008 in Iran blijven.

In Esfahan kom ik (voor de vierde keer) de Belgische fietsbroers tegen...

In Yazd ben ik dus al enige tijd.... sommige mensen herkennen me al op straat. Het weer is nog heerlijk, overdag tussen de 20 en 25 graden en 's avonds koel.
In het hotel ontmoet ik weer 'oude bekenden' en doen we allerlei dingen samen, heel gezellig. Met Don en Jennifer van www.travelsick.nl ga ik nog een nacht naar Kharanaq, een mudbrick dorp in de woestijn.... De volgende ochtend rijden we naar Chak Chak, een belangrijk pelgrimsoord van de Zoroastrians. Zoroastrianisme was de eerste monotheistische religie ter wereld en heeft volgers van Judaisme en Christendom en de Islam beinvloed (bron: Lonely Planet, Iran). Think, speak & act decently is hun belanrijkste motto. Hun doden hebben ze tot ongeveer 1960 'begraven' in de zogenoemde Towers of Silence, iets buiten Yazd. Dat zijn torens waarin de doden zittend werden neergezet. Er ging dan een priester bij zitten om te zien welk oog door de gieren het eerst eruit werd gepikt....was het rechts dan kwam het wel goed met de ziel van de dode, terwijl als het linkeroog het eerst eruit werd gepikt het niet goed zou aflopen met zijn/haar ziel. Ze werden niet begraven of gecremeerd omdat dit de aarde en de lucht zou verontreinigen.
Tegenwoordig is deze manier niet meer toegestaan. Ze leggen hun doden nu in betonnen bakken, die heel veel op 'normale' graven lijken.
In Yazd is ook de Ateshkadeh, een tempel van de Zoroastrians, waar sinds 470 AD de eternal flame brandt....

Tehran

2008-11-05T09:22:00.020+01:00

Na Tabriz heb ik nog een tussenstop gemaakt in Zanjan. Daarna, met de bus, doorgereisd naar Tehran. Ik de bus word ik 'geadopteerd' door 2 families en krijg druiven, appels en chips toegestopt en ook een kop thee ontbreekt niet. Ik heb nog gedroogde abrikozen en King pepermunt (ze zijn nu echt op, mam!) en deel dat met hen.
Toen ik in Tehran aankwam was het er erg rustig vanwege een feestdag. Ik werd aan alle kanten toegetoeterd en er werd veel gezwaaid, het voelde een beetje alsof je na de Tour Parijs binnen rijdt (stel ik me zo voor).
Op andere dagen is Tehran verschrikkelijk druk en er is erg veel smog. Het is niet een bijster gezonde omgeving.

In Tehran ga ik naar ik de voormalige ambassade van de VS waar vanaf november 1979 52 mensen voor een periode van 444 dagen worden gegijzeld. De muren ervan staan vol met anti VS leuzen.
In het Juwelenmuseum kom ik Tina en Lorenzo weer tegen!! We trekken meteen weer een paar dagen met elkaar op. We gaan onder andere naar het Sa'd Abad Museum, een voormalige residentie van de shah. Er is ook een expositie gewijd aan de (Iraanse) broers Omidvar die vanaf 1954 (!) een wereldreis van 10 jaar deden, eerst op de motor en later met een 2CV; zie eventueel http://www.omidvar-brothers.com/
Dan is de tijd gekomen om voor de derde keer afscheid nemen van Tina en Lorenzo als zij verder reizen naar Esfahan. Het is niet anders.

Op een dag kom ik terug op mijn kamer en komt er een hoop kabaal onder mijn bed vandaan; blijkt er een kat de kamer binnen te zijn geslopen. Als een speer verlaat hij de kamer door het raam.

In Tehran vraag ik een visum aan voor Pakistan. Onderdeel van de aanvraagprocedure is een (zogenoemde) Letter of Introduction van je eigen ambassade. Vandaar dat ik ik op de Nederlands ambassade terecht kom. Daar loop ik Lenie 't Hart tegen het lijf; we hebben een leuk gesprek, wat is dat een hartelijk mens! Ze is in Iran om fondsen te werven voor een dolfijnenopvang in de Perzische Golf en een opvang in de Kaspische Zee.

De oplettende lezer kan zich herinneren dat ik in Antalya (Turkije) een Iraans stel ontmoette dat mij uitnodigde om bij hen in Iran (Karaj, iets voor Tehran) langs te komen. Daar ben ik een paar dagen wezen logeren en dat was erg gezellig. Ik sliep in hun slaapkamer en zij in de woonkamer, geen protest kon daar wat aan doen... Het is me gelukt een paar keer wat te betalen, maar als het aan hen lag zouden ze echt alles betalen! Hun gastvrijheid is echt enorm hartverwarmend!

Terug in Tehran ga ik naar de plek waar Khomeini ligt begraven. Het is een heel groot complex waar veel mensen zitten te picknicken en waar daklozen liggen te slapen. De ruimte waar hij begraven ligt lijkt nog het meest op een vliegtuighangar...
Daarnaast is een begraafplaats waar, naast 'gewone' doden, iets van 200.000 gesneuvelde soldaten uit de Irak-Iran oorlog (jaren 80) zijn begraven. Het is een enorme begraafplaats waar je uren kunt lopen zonder 2 keer op dezelfde plek te komen.

Visum voor Pakistan (2 maanden) is rond. Ik heb tot 2 januari 2009 de tijd in te reizen.

In de Indiase ambassade kom ik Don tegen. Hij reist samen met Jennifer in een Landrover, over land, naar Australie. Ik had hun auto in Erzurum (Turkije) geparkeerd zien staan. We wisselen onder het genot van een ontbijt ervaringen uit.
Hun website: http://www.travelsick.nl/
De prijs van een liter benzine is in Iran 1000 Rial; dat is ongeveer 7 eurocent en als je dat goedkoop vindt: een liter diesel kost 165 Rial, dus iets meer dan 1 cent...
In Turkije was de prijs van een liter benzine 3,30 lira, dat was (toen) omgerekend ongeveer 1,90 euro....

Morgen ga ik richting Esfahan, volgens veel Iraniers de mooiste stad van Iran!

Tehran (komisch intermezzo)

2008-11-03T09:58:00.004+01:00

Vanochtend naar de Pakistaanse ambassade geweest. Als het goed is kan ik vanmiddag om 4 uur mijn visum ophalen.
Op de weg terug dacht ik: "Ik heb zin in een patatje". In het metrostation bleek een uitspanning te zijn die, blijkens de tekst 'French frize', dit wel kon realiseren. Dus 'One french fries, please'. De meneer die achter de toonbank stond vroeg mij: 'Do you speak English.....?' Ik bevestigde dit en herhaalde mijn bestelling. De dame achter de toonbank verliet het pand en kwam even later terug met een .... koffie.

Ook lekker.

،شذقهظو ةقشد (Tabriz, Iran)

2008-10-22T10:29:00.016+02:00

Op woensdag 15 oktober heb ik Doğubayazıt verlaten en ben richting de Turks-Iraanse grens gefietst. Het is een mooie route, en links van mij bevinden zich steeds de 2 Ararats. Voor de Turkse grenspost staat een enorme rij vrachtwagens die ik passeer. Dichter bij de grens tanks en tot de tanden toe gewapende militairen..... Geen mannen om geintjes tegen te maken, en dat doe ik dan ook niet.
Ik wissel de paar Turkse lira die ik nog heb om voor Iraanse riaals. Bij de Turkse grenspost begint de dienstdoende beambte moelijk te doen over mijn Turkse visum, dat volgens hem is verlopen. Ik heb 2 keer in Turkije op een politiebureau gevraagd tot wanneer mijn visum geldig zou zijn en beide keren was het antwoord: 22 november 2008. Ik probeer dit de man duidelijk te maken, maar dat vlot niet erg. Hij zegt iets over de 'Chief of police' en (denk ik) dat ik daar heen moet, ietsje verderop.Ik ben op de fiets gestapt en naar de Iraanse grenspost gereden. Ik heb daar een stempel in mijn paspoort gekregen en een roze formuliertje dat ik vooral heel goed moet bewaren
en binnen 10 minuten zit ik op de fiets in Iran!!!
Ik rijd naar Maku en neem daar een hotel. Ik ben hier in een heel andere wereld. In het direkte grensgebied staat nog wel wat in het Turks vermeld, maar daarna is het alleen maar Farsi.

De dag erop heb ik de bus genomen naar Tabriz, de afstand Maku-Tabriz is 250 km....
Tabriz is een drukke stad, ik stap uit bij de busterminal en binnen 5 minuten zit ik alweer ergens met een Iranier thee te leuten...
Eerst maar wat gaan eten, daarna op zoek gegaan naar een hotel. Hotel Mahmoodi had alleen een plek op de dorm. Die maar genomen. Die nacht rommelig geslapen omdat een oud mannetje op de dorm steeds in en uitliep en later enorm lag te snurken. Dat in combinatie met het feit dat er iemand in mijn bagage aan het neuzen is geweest (niets vermist, gelukkig) deed mij besluiten de volgende dag een ander hotel te zoeken...
Terwijl ik mijn fiets aan het optuigen was kwam ik de 2 Belgische broers tegen die ik ook al in Doğubayazıt had gesproken. We drinken met z'n drieen een juice verderop in de straat. Het is een kleine wereld; zij blijken de dames van www.bandenvolmetwind.nl ook te zijn tegengekomen in Mavi Guesthouse in Istanbul.

In de loop van de dag kom ik, ergens in een ondergronds winkelcentrum, Tina en Lorenzo ook weer tegen, website: tinalorenzo.wobistdujetzt.com , Tina nu met hoofddoek... Ook hen ontmoette ik voor het eerst in Doğubayazıt. We drinken wat samen en nemen weer afscheid.

In Tabriz bekijk ik die dag diverse dingen, waaronder de bazar en de Blue Mosk. De bazar is echt enorm, 35 km straatjes en naar verluid 7000 winkeltjes.... opgedeeld in, onder andere, een schoenensectie, juweliers, huishoudelijke dingen, tapijten in schilderijlijsten (iieeuww!!) en zo nog veel meer secties, ongelooflijk groot.

Met Iraans geld betalen is de eerste paar dagen niet gemakkelijk. Veel handelaren vragen, bijvoorbeeld,1000 tomam als ze 10.000 rial bedoelen en daarnaast wordt er ook gesproken over Khomeini's en dat is dan weer een bankje van 10.000 rail...

In het begin van die avond loop ik door Tabriz en kom ik andermaal Tina en Lorenzo tegen, zij zijn ditmaal in gezelschap van een Iranier. We gaan koffiedrinken. Ali blijkt een gids te zijn en hij organiseert trips in de omgeving en desgewenst door heel Iran. De dag erop gaan we naar Kandovan, een soort Iraans mini-Cappadoccia.

De 3 dagen daarop, tot en met dinsdag 21 oktober maken we een trip met de auto van Ali van Tabriz naar Kaleibar, daar bezoeken we een kasteel, flink klimwerk met 500 meter hoogteverschil met prachtige vergezichten! De dag erop vervolgens de reis naar Abesh Ahmad en gaan naar een hot springs (uiteraard mannen en vrouwen gescheiden...) en dat 'hot' klopt, vooral dat ene bad was echt vreselijk heet, een paar seconden was meer dan genoeg....

Daarna door richting de grens met Azerbaijan, de Aras-vallei is een prachtig gebied. De Aras rivier is de grens met Azerbaijan, verderop met Armenia en later weer Azerbaijan (enclave). Langs een heel stuk van de grens mag je geen foto's maken, hoewel het landschap daarom schreeuwt; heftige pieken, ruige bergen, mooie schaduwwerkingen, schitterend!
Die nacht logeren we in een gebouw dat luistert naar de naam Holy Shrine Of Seyed Mohammad Aga. Er ligt in de moskee een imam begraven. In de bijgebouwen kunnen pelgrims slapen. Er zijn iets van 150 kamers en wij krijgen er twee toegewezen, nadat we zijn gekeurd door de mullah. Vragen aan Tina en Lorenzo of ze wel getrouwd waren (natuurlijk!) en wat onze gosdienst was, uiteraard antwoorden we dat we christenen zijn.

De volgende dag bezoeken we de mooi gerestaureerde St. Stephanos kerk westelijk van Jolfa. De restauratie is nog in volle gang. In de binnentuin staan bloemen volop te bloeien alsof het niet bijna eind oktober is....

Terug in Tabriz neem ik, nadat we met nog wat hebben gedronken, afscheid van Tina en Lorenzo, we hebben erg genoten van elkaars gezelschap de afgelopen dagen, het was prachtig!

Doğubayazıt

2008-10-14T10:34:00.007+02:00

Gısteren ben ık ın Doğubayazıt aangekomen. Nog ongeveer 40 km naar de grens met Iran. Vandaag een rustdag, vanmorgen Iraans geld gehaald, dan hoef ık morgen nıet 'te bıecht' bıj van dıe grıbuswısselaars aan de grens, waar je vermoedelıjk met allerleı aangenaaıde oren het pand weer verlaat.

In Erzurum nog wat aan de fıets geklust, banden verwısseld, tandwıelen omgedraaıd, een verse kettıng gemonteerd, dat soort dıngen. Verder geld gehaald om te kunnen wısselen ın Iran. Er zıjn daar wel pınautomaten, maar alleen voor mensen dıe daar een rekenıng hebben. Omdat je maar een bepaald maxımum per dag kunt pınnen was ık daar zomaar een paar dagen druk mee...

Op zaterdag 11 oktober 2008 op weg gegaan naar Horasan. Een mooıe route, met lınks en rechts hoge bergen. Het landschap ıs ruıger dan ın andere delen van Turkıje.

De dag er op was ık al vroeg wakker. Spullen gepakt en naar beneden. Het hotel zıt boven een theehuıs. Na mıjn 'gün aydın' werd ık door een Turkse meneer aangesproken met 'good mornıng'. Hıj bleek ınderdaad vrıj goed Engels te spreken dus babbeldebabbel: Çay? Ja, doe maar, babbeldebabbel, Çay? Oke, dan maar weer.
Toch vertrokken. Eerst naar de bakker. Çay? Ach, waarom ook nıet. Na 2 thee ook daar vertrokken en eındelıjk op weg rıchtıng Ağrı. Het heuvelde wel wat, maar het was goed te doen en na Saçdağı Geçidi (pas op de Saçdağı) vrıjwel alleen nog dalen rıchtıng Ağrı, prachtıg!. Weer een mooı ruıg landschap en geen kınderachtıge bergen! Onderweg maar weer eens thee gedronken met een stel mannen dıe aan de elektrıcıteıt langs de weg werken. Vlak daarop werd ık bıj een verkeerscontrole staande gehouden door de Jandarma. Men was daar bezıg met de controle van een paar bussen en ze lıeten mıj ook maar even stoppen. Het gaat dan nergens over, ze vınden het leuk even je fıets te bekıjken en te horen waar je vandaan komt en waar je naar toe gaat. Een van de agenten gebaarde dat ık door kon rıjden, een ander vroeg om mıjn paspoort. Toen ık gebaarde van Ja, wat wıllen jullıe nou eıgenlıjk? moesten de omstanders (de passagıers van de bussen) wel een beetje lachen en de agenten zelf ook wel...

Onderweg wılde een jongetje een steen naar me gooıen. Ik ben als een speer gestopt en afgestapt. Hıj wıst nıet hoe snel hıj de benen moest nemen.
In Ağrı (ıets meer dan 100 km van Horasan) zat ık ın een hotel waar ık een kamer met douche had(eerste verdıepıng).
Er waren wel toıletten, maar dıe zaten op de derde verdıepıng. Handıg!

Gısteren van Ağrı naar Doğubayazıt gefıetst. Na ongeveer 50 km zag ık een soort wolk, dacht ık, maar dat was dus de Ağrı Dağı, Mount Ararat, een berg van 5136 meter hoog, daarnaast staat de Kücük (kleın)Ağrı Dağı, dıe met ruım 3900 meter nıet echt kleın ıs. Het ıs een voorrecht om door zo'n prachtıg landschap te mogen fıetsen. Echt geweldıg!
Ik was net ıngecheckt ın het hotel toen ık vanaf het balkon een paar fıetsen voor het hotel zag staan. Dıe bleken van een paar Belgısche broers te zıjn dıe van Belgıe naar Vıetnam fıetsen en dat ın 9 maanden wıllen doen. Zıe eventueel www.bruchiminh.be

Erzurum

2008-10-08T15:18:00.015+02:00

Op 21 september (Martin en Peter zıjn jarıg) heb ık Alanya, een verschıkkelıjk toerıstısch oord, verlaten.
Tot Mahmutlar was de route vlak. Vandaar rıchtıng bınnenland, Konya. Het gıng dırekt omhoog, prachtıge vergezıchten, maar het gıng heel langzaam. Ik kwam ın een heel langdurıge en ongelooflıjk felle hoosbuı terecht. Ik heb wel ergens gescholen, maar er was verder geen dorp o.ı.d. ın de buurt. Complete modderstromen, stenen en rotsblokken op de weg. Soms letterlıjk ın de wolken, op ongeveer 1700 meter hoogte, met een zıcht van soms nıet meer dan 20 meter. Rond half 4 kwam ık ın een gehucht terecht, daar een bak thee gedronken. De mannen daar vertelden dat er 50 km verderop een hotel was. Ik had dıe dag vanaf ongeveer half 8 gefıetst en had ın 5 uur en een kwartıer wel 55 km afgelegd, dus dat hotel gıng ık vandaag nıet meer bereıken! Ik heb dıe nacht ın het restaurant waar ık thee dronk geslapen, ın m'n slaapzak op de grond. Ik hoefde helemaal nıets te betalen, ook nıet voor het eten van dıe avond... Geweldıg.

De 22ste om ongeveer 7.30 uur vertrokken. Na een tıjdje ergens thee gedronken. Ik kreeg er appels, een heel brood met eı en gebakken aardappelen er op en moest ook met de hele famılıe op de foto.
De route was pıttıg maar mooı, af en toe een spetje regen.

In Taşkent verbleef ık ın een soort staatshotel met een enorme kamer. Dat kwam goed uıt, kon ık mıjn natte en vochtıge spullen van de dag ervoor aan de waslıjn op de kamer laten drogen.
Tıp van Jaap:
Sluıt zakjes Nescafé altıjd goed af. De combı Nescafé en regen ın je fıetstas ıs geen goede.... (zucht)

De dag erop naar Konya gereden, bıjna 134 km. Na een pıttıge eerste 50 km gıng het nagenoeg vlak naar Konya. Overal waar ık even stop stond meteen een horde Turken om mıjn fıets heen om dıe te ınspecteren.

Konya ıs voor moslıms over de hele wereld een heel belangrıjk pelgrımsoord. Het ıs de plaats waar Celalledın Rumi, ofwel de Mevlâna, zıjn hoofdkwartıer had en waar hıj de Whırlıng Dervıshes sekte heeft gestıcht.
Het ıs nog steeds Ramazan en daar houdt ın Konya ıedereen zıch aan; nıemand dıe er overdag rookt of eet, de lokantası zıjn gesloten. Dat ıs een heel verschıl met andere Turkse steden waar ık was. In een reısgıds uıt 1993 dıe ık bıj me heb staat vermeld dat (toen) een paar jaar geleden een moslım rokend op straat werd betrapt en dat hıj toen ın elkaar werd geslagen...

De 24ste en de dag erna benut ık om allerleı dıngen te bekıjken ın de stad, waaronder het Mevlâna Museum, waar zıjn tombe ook staat. Er staan regelmatıg mensen uıtgebreıd voor te bıdden.

Omdat ık van dıverse mensen hoorde dat de route naar Aksaray nogal saaı moest zıjn besloot ık met de bus naar Aksaray af te reızen en wel op de 26ste. Ik was er om 11 uur en nam mıjn ıntrek ın Hoel Mevlâna (duh!). Op weg naar het hotel nog even bınnen gestapt bıj de Tourıst Informatıon. Op de vraag of zıj Engels sprak heb ık nımmer antwoord gekregen. Feıt ıs wel dat ık een halve mınuut later met een stapel folders weer buıten stond, zonder dat de dame ın kwastıe ook maar 1 woord had gesproken ın wat voor taal dan ook. De route naar Aksaray was ınderdaad supersaaı, een lange streep, met als bıjna enıg hoogtepunt een verkeerslıcht na 70 km, en dat stond nog op groen ook.

Op mıjn verjaardag arrıveerde ık ın een heel kleın dorpje, Selıme, het begın van de Ihlara valleı. Ik had op dat moment nog ıets van 20 YTL, en dat ıs nıet veel als de kamer 20 YTL kost. In Selıme ıs geen pınautomaat te bekennen. De dıchtstbıjzıjnde ıs ın Güzelyurt, 14 km verderop. De dag erop fıets ık dus naar Güzelyurt om te pınnen. Het houdt je bezıg.... O ja, het hotel deed nıet aan credıt cards.

Op de 29ste naar Ihlara gelıft en vandaar door de valleı heen naar Selıme teruggelopen. In de valleı zıjn ongeveer 100 kerken en ıets van 10.000 wonıngen uıtgehakt uıt de rotsen. Sommıge kerken hebben prachtıge fresco's. De valleı zelf ıs een plaatje en een genot om door heen te lopen.

Op de verjaardag van Hennıe ga ık naar Nevşehir. Tıjdens het ontbıjt was het gaan regenen. Kop koffıe gedronken op de kamer en nadat ık het zakje Nescafé heel goed heb afgesloten en de bagage op de fıets had gehangen was het droog en vertok ık. Het was koud dıe dag, het kwık schommelde tussen 8 en 10 graden en ın combınatıe met de harde wınd was het koud. Voor het eerst handschoenen aan!

Op 1 oktober kwam ık aan ın Göreme, Cappadoccıa. Wat een bızar landschap daar! De temperatuur was met 18 graden een stuk aangenamer dan dıe van de dag ervoor. Ik ınformeerde naar de prıjs van een kamer, 50 YTL. Het ıs eınde Ramazan en veel Turken hebben een korte vakantıe en dus zıtten de hotels vol en men vraagt dus maar wat.
Tıen mınuten later staat de tent op campıng Berlın voor 7 YTL...

Göreme zelf ıs nogal toerıstısch. Op de campıng staat een Nıeuw Zeelands- Australısch stel dat een wereldreıs doet per auto. Haar achternaam ıs Tonkes, haar vader ıs een Nederlander dıe ın de jaren 60 ıs geemıgreerd naar Nıeuw Zeelland, ze kan tot 20 tellen ın het Nederlands. Voorts ıs er een Duıts stel dat op de motor (elk 1) een reıs naar Indıa maakt. Zıe evt. richtungosten.followmysteps.de
Daarnaast nog een Turks-Duıtse jongen met vrıendın en een stel Israelı's.
Het was dıe avond erg gezellıg.

De dag erop naar het Göreme Open Aır Museum gegaan. Stervensdruk met hele grote groepen toerısten. Ik hıeld het er heel snel voor gezıen.

Op 3 oktober, na een gezamenlıjk ontbıjt op de campıng, vertrok ık naar de Bağlıdere Vadisi. Volgens een reısgıds dıe ık op de campıng las wordt deze valleı ook wel de Love Valley genoemd: 'probably because ıt sounds charmıng' Yeah, rıght, check de foto en oordeel zelf.
Daarna doorgereden naar Ürgüp, een leuk kleın plaatsje. Onderweg van Duıtse Iranıers nog 2 adressen van famılıe en vrıenden gekregen ın Teheran. Prachtıg!

Op 4 oktober fıets ık naar Kayseri, met bıjna 900.000 ınwoners een grote stad.
Ik besluıt met de treın naar Erzurum te gaan. Er zouden 2 treınen zıjn naar Erzurum, 1 om 20.05 uur en 1 om 01.17 uur. Dıe van 20.05 uur wılde ık nemen, maar dıe bleek nıet te gaan. Dan maar dıe andere. Dıe bleek om 01.30 te vertrekken, volgens het (kennelıjke) schema van dıe nacht. Dat werd uıteındelıjk 03.15 uur en om 18.30 uur kwam ık aan ın Erzurum -6 oktober, Marına jarıg!-, enıgszıns vermoeıd. Prachtıg ruıge landschappen onderweg!
Er lıep ın de treın steeds een mannetje heen en weer met een blık en veger. Alle zooı dıe hıj vergaarde, waaronder heel veel lege plastıc waterflessen, werd tussen de rubbers door dıe tussen de wagons zıtten zonder pardon naar buıten gedonderd. Zo! Zıjn we ook weer vanaf! In de treın een hele hoop leuke gesprekken gehad met allerleı mensen.

Op 7 oktober ın Erzurum meteen rıchtıng Tourıst ınfo en uıtgezocht waar het Iraanse consulaat ıs. Na wat zoeken gevonden. Twee aanvraagformulıeren ınvullen, €60 doneren bıj een bepaalde bank ın Erzurum en met 2 pasfoto's en het stortıngsbewıjs weer terug naar het consulaat. De dag erna terugkomen om 11.00 uur, want zo meldde de suprvrıendelıjke consultaatmedewerker mıj, vandaag kon hıj het nıet meer voor elkaar krıjgen een vısum te maken.... Dat klonk goed.

Vandaag om klokslag 11.00 uur weer op het consulaat. Ik sprak ın het hotel nog een Fransman aan wıe een Iraans vısum -zonder opgaaf van redenen- zojuıst was geweıgerd; lekker opbeurend....
Maar: geen probleem, ık heb een vısum voor Iran en wel voor een maand!!! Geweldıg!

Het ıs opvallend hoeveel vrouwen (vermoed ık) hıer ın chador lopen, dan zıe je alleen de ogen. Sommıgen dragen een zwarte boerka en dus zıe je alleen ıets zwarts voorbıj lopen. Je zıet geen ogen, geen handen, heel apart.

Ürgüp

2008-10-03T18:29:00.003+02:00

Weer even een korte update. Ik ben dus ın Ürgüp, een kneuterıg stadje mıdden ın Capadoccıa. Het ıs hıer geweldıg mooı, maar daar ga ık nu verder nıets over vertellen. Morgen ga ık naar Kayseri en vandaar vertrek ık met de bus of met de treın (ık zal de naam van het blog tıjdelıjk veranderen ;-)) naar Erzurum, Oost Turkıje.

Ik probeer daar een heuse en dus wat uıtgebreıdere update van het blog te maken.

Selime

2008-09-27T13:44:00.003+02:00

Ik ben ın Selime, dat lıgt ten zuıd-oosten van Aksaray. Morgen ga ık wandelen, ıs weer eens wat anders..., door de Ihlara-valleı. Het ıs een wandelıng van ongeveer 14 km. De valleı moet erg mooı zıjn en de wandelıng er doorheen voert langs allerleı uıt de rotsen gehouwen kerken. Dıt gebıed ıs het begın van Cappadocıe.

Het zal voorlopıg nog even duren voordat ık weer foto's plaats, dat ıs zonder computertje wel wat ıngewıkkelder.

Alanya

2008-09-20T12:13:00.004+02:00

Het vorige verslagje eindigde bij mijn aankomst in Bergama op 5 september.
Onderweg naar Bergama begon de Rohloff-naaf te lekken. In Bergama, na een welverdiende douche, contact opgenomen met Vittorio. In overleg met hen een paar dingen uitproberen.

Zaterdag 6 september 2008, Bergama
Wasje gedraaid, gelezen, mail zitten beantwoorden, mailtjes maken. Er is hier wifi en dat werkt goed. Verder rustig aan gedaan, want het lijf was moe.
Stilstaand heeft de naaf niet meer gelekt.

Zondag 7 september 2008, Bergama
Rond half negen er uit. Ontbeten en daarna richting Tourist Information. Was nog dicht. Museum was wel open en daar ben ik naar toe geweest. Was mooi. Veel beelden enzo uit opgravingen van de Akropolis en het Asklepion. Daarna naar het Asklepion geweest. Dat was erg mooi met het amphitheater enzo, prachtig.

De naaf lekt niet. Alle olie uit de naaf getrokken en er bleek nog iets van 15 ml in te zitten. Er zijn er dus ongeveer 10 verdwenen. Ik heb de olie aangevuld tot 25 en in de aankomende dagen scherp in de gaten houden of hij lekt.

Maandag 8 september 2008, Bergama
Na het ontbijt op de fiets gestapt en naar de Akropolis gereden, was wel wàt steil, maar met max. 14% en zonder bagage was dat goed te doen. Een dame bij het ontbijt deed nog de suggestie een Müze Kart aan te schaffen voor 20YTL. Dat heb ik geprobeerd, maar deze kortingskaart voor musea is alleen voor mensen met een Turks paspoort…
De Akropolis is schitterend mooi! Het ligt een paar honderd meter boven Bergama, dus je hebt er ook een prachtig uitzicht over de stad en de omgeving.
Ik vond de plek waar het immense altaar van Zeus heeft gestaan indrukwekkend. De delen ervan die nog intact waren zijn niet in Bergama maar in het Pergamummuseum in Berlijn te bezichtigen.
Je ziet er ook nog de zwarte ruïnes van de beroemde bibliotheek van Pergamum waar men het perkament uitgevonden heeft, omdat Egypte de invoer van papyri naar Pergamum had stilgelegd.

Ik kwam daar een Zwitsers paar tegen dat op de motor een wereldreis wil gaan doen van 5 of 6 jaar, Mark en Anita, www.bcprod.ch

Daarna nog even naar de politie geweest met de vraag over afloopdatum visum. Met handen en voeten kwamen we er uit en ook deze man kwam tot 22 -11-2008. Mooi!

Dinsdag 9 september 2008, Bergama
Mijn laatste dag hier. Na het ontbijt naar de Red Hall gegaan (Red Basilica). Een indrukwekkend gebouw. Men is druk met de restauratie ervan. Heel vroeger was dit gebouw gewijd aan de Egyptische god Serapis, maar in de tweede eeuw werd het omgebouwd tot een kerk. Hij werd de Rode Basiliek genoemd en gewijd aan de apostel Johannes. Nu is in één van de twee torens een moskee gevestigd.

Morgen richting Izmir, maar zien of dat in één keer gaat.

Woensdag 10 september 2008, Izmir
Ik ben toch in een keer naar Izmir, het oude Smyrna, gereden, een redelijk vlakke route, in eerst instantie vrij rustig, later drukker. 113 km gereden…
De naaf heeft geen olie meer gelekt, gelukkig!

Ik verblijf in Izmir in Otel Hikmet, men vroeg 30 per nacht; voor 2 nachten 50, zonder ontbijt, helaas.
Izmir is een enorme stad, met 2,5 miljoen inwoners.
Ben nog even naar de boulevard Atatürk geweest; daar heb je een leuk uitzicht over de haven. Voor de rest komt Izmir op mij over als een heel drukke stad, het heeft volgens de reisgidsen ook niet echt een (oud) centrum. Het hotel heet in oud Izmir te staan en is weinig bijzonder… (zowel het hotel als het oude centrum van Izmir ;-))
Turkije voetbalde tegen België, 1-1. Het was een oorverdovend lawaai op straat toen Turkije scoorde en een hoop geschreeuw toen een doelpunt werd afgekeurd wegens buitenspel.

Donderdag 11 september 2008, Izmir
Ik blij dat ik hier morgen weer weg ga. Izmir is een grote en vooral heel lawaaierige stad. De kamer waar ik sliep (daarover zometeen meer) lag aan de voorkant van het hotel en het ging in de straat tot half vier door met ouwenelen, schreeuwen, en niet te vergeten toeteren.
Een optie was natuurlijk om het raam dicht te doen, maar omdat het nogal warm was, was dat niet ècht een optie.

Toen ik vanochtend fris en fruitig naar beneden ging wilde ik eerst de resterende 20 YTL, die ik gisteren niet bij me had, betalen. Maar volgens de man was het 30 YTL… omstandig uitgelegd dat we toch ècht 50 hadden afgesproken. Ik vond zelfs het papiertje waar hij dat op had geschreven in de wanorde van hetgeen daar receptie werd genoemd, maar de 5 die op dat papiertje stond moest ik volgens hem als een 6 lezen. Spullen gepakt en weggegaan. Ik had gisteren namelijk zelfs nog gevraagd ‘Elli?’, waarop hij ‘ja’ zei, nou, dan is het wat mij betreft 50 en geen 60. Opzouten. Ander hotel gevonden voor 20 YTL, kamer achteraf, met de fiets op de kamer, op de begane grond. Helemaal goed.

Naar de haven gegaan en daar een beetje rond gekeken. Naar het Atatürk Museum geweest en daarna een onbijtje genomen….

Vanmiddag naar Kadifekale, een voormalige vesting boven de stad, gelopen vanwaar je een prachtig uitzicht over Izmir hebt.

Vrijdag 12 september 2008, Selçuk
Na een redelijk, in het begin tenminste, vlakke rit in Selçuk aangekomen. Daar wat rond gereden en boodschappen gedaan en werd bij een verkeerslicht aangesproken door een man die wel onderdak had voor 37,50 YTL per nacht. Dat is dus ruim boven het budget. Omdat ik geen airco wil enzusenzo werd het uiteindelijk 20YTL per nacht, inclusief ontbijt. Mooi. Het hotel heet Canberra. www.canberrahotel.net

Het lijkt een rustige stad te zijn, maar dat kan al gauw, na Izmir. Efeze, hier vlak om de hoek, staat op het bankbiljet van 20YTL afgebeeld, geinig. Naar de Tourist info geweest en meteen maar naar het museum gegaan. Erg mooie spullen hebben ze daar! Echt de moeite waard.

Tsjonge, vlakbij Efeze, wie had nou ooit kunnen denken dat ik dáár nog een keer naar toe zou gaan en dan nog wel op de fiets!

Zaterdag 13 september 2008, Selçuk
Naar de St. John Basilica geweest. Deze is gebouwd op de plek waar de apostel begraven zou zijn. Daarna de Isabey Moskee bezocht. Erg mooi. Ten slotte nog naar de tempel van Artemis geweest, ooit eens 1 van de 7 wereldwonderen van de Oudheid, nu staat er nog 1 zuil en die is bij lange na niet origineel, dat wil zeggen en volgens mij dat de delen waaruit deze zuil nu is opgebouwd niet de oorspronkelijke zuil zullen hebben gevormd, maar ja, ik ben dan ook geen archeoloog..,
Wat wel irritant is hier, is dat bij nagenoeg alle ‘attracties’, er van die types naar je toe komen om je een munt aan te smeren die ze bij (kuch) opgravingen hebben gevonden en heel oud en vooral ook heel authentiek zijn. Ze zien er inderdaad ook wel oud uit. Ik heb met laten vertellen dat dit komt doordat deze munten zijn gevoerd, onder dwang, aan geiten en het resultaat ziet er dan wat gehavend uit….

Zondag 14 september 2008, Selçuk
Vandaag naar Efeze gelopen. Dat was nog een aardige wandeling. Eerst naar de grot van de 7 slapers en daarna dezelfde weg terug naar de ingang van Efeze. Het is ooit een behoorlijk indrukwekkende stad geweest; sterker nog het was ooit de hoofdstad van Asia-Minor. Moderne reclame voor een bordeel in een marmeren plavuis in Efeze. Er is in de zuil gekrast: Als je je voet in deze richting zet, zul je een meisje(rechts) vinden dat je hart(links) kan bekoren.

Maandag 15 september 2008, Antalya
Om 13.00 uur met de bus vertrokken. Paar stops en om 21.00 uur in Antalya. Voorwiel er weer in en stuur weer recht en gaan. Volgens de Lonely Planet is het vanaf de Otogar 4 km naar Kaleiçi, dat is het oude centrum van Antalya; vergeet het maar, het is gewoon 10 km, een kleine, maar toch. Nu in Anil Pansiyon. Ik was daar om precies 22.30 uur. Ik heb het wel een beetje gehad.. Morgen Antalya maar een beetje verkennen, Het was natuurlijk donker toen ik aankwam, maar volgens mij is het hier wel mooi!!

Dinsdag 16 september 2008, Antalya
Vanmorgen was ik nog moe van de busreis van gisteren. Ik vind fietsen minder vermoeiend. Vandaag aardig wat gefietst in Antalya; onder andere naar de haven geweest; lekker kneuterig. Zonsondergang bekeken; heel mooi, de bergen (Bey Dağlari) zijn max. 2800 meter hoog en zien er indrukwekkend uit, zo aan de andere kant van de Golf van Antalya.
Ik kwam in hier nog een paar Duitse mannen tegen die ik in Bergama in een guesthouse al eens had ontmoet. Ze waren nu op weg naar het vliegveld om naar Istanbul te vliegen en daarna door naar Duitsland. Leuk ze nog eens te zien.

Woensdag 17 september 2008, Antalya
Mıjn computertje ıs overleden, de harde schıjf zal de geest wel hebben gegeven. Daar baal ık van. Gekocht begın januarı van dıt jaar en volgens mıj heb ık er nog garantıe op....
‘s Avonds gegeten met een Turkse jongen dıe graag zıjn Engels wılde oefenen. Hıj heeft een wınkeltje met allerleı zoet gebak, dus dat werd het toetje, uıteraard met een paar glaasjes thee.

Donderdag 18 september 2008, Manavgat
Bıj het ontbıjt een Iraans stel ontmoet. Ik ben uıtgenodıgd bıj hen thuıs, vlakbıj Teheran, geweldıg!
Vandaag dus naar Manavgat gefıetst. Daar ben ık ın maart 1998 ook al eens geweest toen ık een week ın een resort verbleef. Ik zag een reclamebord van dat resort nog langs de weg staan.
Manavgat ıs wel heel erg gegroeıd ın de afgelopen 10 jaar....

Vrıjdag 19 september 2008, Alanya
Redelıjk vlakke rıt naar Alanya, maar met harde wınd, tegen deze keer. Tussen Anatalya en Alanya staat echt honderden resorts en hotels, de één nog groter dan de andere, echt ongelooflıjk, de kust van de Zwarte Zee ın Bulgarıje was erg, maar dıt ıs nog veel erger. Alanya ıs één groot toerıstenoord, je zıet zowat alleen maar toerısten. Er zıjn hıer ook Nederlandse kroegen en makelaars...

Trouwens, gısteren vlak voordat ık Alanya bınnen reed vıelen er nog een paar spetters regen. Later, ’s avonds, heeft het ook nog geonweerd en flınk geregend. Dat jullıe nıet denken dat ık hıer alleen maar mooı weer zıt te hebben ;-)
Vandaag een rustdag hıer, het blog updaten, maılen etc. Morgen rıchtıng Konya, naar het bınnenland van Turkıje.

Bergama

2008-09-06T14:00:00.011+02:00

Op 22 augustus 2008 ben ik weer terug in Istanbul! De vlucht uit Nederland vertrekt 40 minuten later dan gepland. Rond half 6 op vliegveld Atatürk en met de metro en tram naar Sultanahmet. Om half 7 ben ik in het hotel waar ik door Bülent (www.yunusemrehotel.com) word begroet. M’n fiets staat er ook nog, op de plek waar ik hem achterliet.

De dag erna slaap ik uit en doe diverse dingen aan de fiets. In de dagen daaropvolgend zoek ik onder andere uit hoe ik het beste naar de overkant van de Zee van Marmara kan komen. Er blijkt een ferry naar toe te gaan. Verder lees ik heel veel en doe het rustig aan.
Ik breng een bezoek aan de Tourist Police in verband met het verlengen van mijn visum voor Turkije. Dat ging in op 20 juni en is geldig tot 20 september. Volgens de mannen bij de Tourist Police moet ik naar een adres in Emniyet. Dus naar Emniyet en daar word ik niet zo erg veel wijzer; op de verantwoordelijke afdeling is niemand die voldoende Engels spreekt om mijn vragen te beantwoorden... Voor het overige nog naar het museum voor Turkse en Islamitische kunst geweest en het Archeologisch museum en een –voorlopig- laatste bezoek gebracht aan de Blauwe Moskee.

Op donderdag 28 augustus 2008 Istanbul verlaten; het moest er een keer van komen. Op naar de haven, alle spullen weer van de fiets, want door de scanner…., ik was gelukkig erg op tijd. Boot vertrok exact om 14.00 uur en precies twee uur later stond ik weer op de kade maar dan in Bandırma. Nog gevraagd of er een camping is; volgens de geleerden zou er een in Erdek moeten zij, ongeveer 25 km verder. Nou waren die kilimeters het probleem niet, maar Erdek ligt eigenlijk net de verkeerde kant op, het eerste deel loopt wel gelijk met de weg richting Izmir, maar het tweede deel buigt teveel af. Dus overnacht ik in Bandırma.

De volgende dag begon het fietsen dus weer. Her en der een klimmetje, nooit ècht zwaar, hoewel ik voel dat mijn fietsconditie nog niet is wat het geweest is. Geen echt mooie route. Soms wel een mooi uitzicht op de Zee van Marmara. Goed weer, ongeveer 30 graden met redelijk veel bewolking, toch gesmeerd en soms petje op gedaan, omdat m’n haar nog kort is.
Op een gegeven moment lekke achterband. Spullen er van af en de eerste zichtcontrole levert meteen de dader op: een stukje glas dat toch door de buitenband is gedrongen; hoezo onplatbaar die Schwalbe Marathon XR??! Geplakt en weer verder gereden.
Na ongeveer 60 kilometer mocht wat mij betreft Biga er wel zijn, maar dat was er pas na 77.

Vanuit Çanakkale Troje bezocht, dat vond ik indrukwekkend. Niet zozeer de hopen stenen die er zijn, maar de geschiedenis die daar heeft gespeeld en al de mensen die er hebben gewoond, al vanaf 3000 jaar voor Christus. Er zijn overigens iets van 10 Trojes geweest, die elk zelf in nog weer meer bouwperiodes worden verdeeld. Het verhaal uit de Ilias speelde waarschijnlijk in Troje VI of VIIa, in ongeveer 1180 voor Christus.
En dan zijn er nog al die mooie dingen die zijn gevonden bij de opgravingen, die overigens tot op de dag vandaag doorgaan. Een hele hoop van die spullen zijn in het Archeologisch Museum in Istanbul, en ook in Çanakkale.
In Troje zelf ben je in een uur uitgekeken….
Humor: (met dank aan Wikipedia): “Niet alle historici zijn het eens met de plaatsing van Troje in Turkije. Andere plaatsen waar Troje door sommige historici geplaatst wordt zijn Engeland en Finland….”

Op 1 september begint hier Ramazan (Turks voor Ramadan…) en dat betekent dat de muezzin een extra oproep tot gebed doet en wel rond 5 uur ’s ochtends en dan om rond 6 uur weer, daar wordt je geheid wakker van.

Ook vanuit Çanakkale heb ik het schiereiland Gallipoli (nu Gelibolu genaamd) bezocht, aan de andere kant van de Dardanellen, weer even in Europa dus, waar in WW1 een half miljoen (!) mensen zijn omgekomen, Nieuw Zeelanders, Australiërs, Engelsen etc., en Turken die de Dardanellen verdedigden onder aanvoering van Mustafa Kemal, later Atatürk. Het is nu een Nationaal Park.

Ook nog bij de politie geweest in verband met mijn visum. De agent daar heeft mijn vraag voorgelegd, telefonisch, aan iemand van de Foreign Police en die vertelde dat, omdat ik op 22-08 het land weer binnen kwam dit weer een nieuwe periode van 3 maanden inluidt….; dat ik daarvoor dan niet weer opnieuw €10 moest betalen verbaast me dan toch een beetje.
Nou, het is in ieder geval goed nieuws. Ik ga dit in een volgende stad wel even checken, natuurlijk.

In mijn route naar Bergama zijn er 3 stops, inclusief Bergama zelf.
1. Ayvacik en wel in het Ayvacik Belediye Oteli (gemeente-hotel dus) kamer met 2 bedden, een tv en een … airco. Dat is een tijd geleden, maar het kreng gaat niet aan, anders ben ik morgen weer verkouden. Overigens is de kamer zonder ontbijt, dat heeft een fietser toch ook niet nodig ;-).
Tsjonge, jonge, jonge, het licht in de kamer van deze superdeluxe uitspanning (kuch) is een ronde tl. En die wil niet starten. Dat geflikker wordt je op een gegeven moment helemaal zat. In de douche zat een mooie heldere lamp en die dacht ik even te kunnen ruilen met het oranje exemplaar achter mij. Die heldere stopte er meteen mee. Geen licht meer in de douche dus. Het boordeellampje achter me, m’n hoofdlampje en de tv. Dat houdt niet over. Personeel is er niet; dat is om 17.00 afgenokt, dus zelf maar op zoek gegaan en ergens in een kast beneden zo’n ronde tl gevonden en die er in geprutst, de oude weer naar beneden en ik heb volop licht!
Je maakt wat mee.

2. Ören (nabij Burhaniye)
Het ging er naar toe wel wat op en neer. Naar Edremit Körfezi (Golf van Edremit) ging het hard naar beneden. Geweldig mooi; tranen in m’n ogen en niet alleen vanwege de snelheid. Halverwege de afdaling kon ik Kücükkuyu zien liggen, erg mooi. Het uitzicht dat zich daar ontrolde en dan ook nog eens uitzicht op Griekenland, in de verte namelijk Lesbos; ooit eens geweest en niet verwacht dat ik het op deze manier terug zou zien, zeg!

Van daar ging het nagenoeg vlak, heel veel hotels en pansyons, resorts en dergelijke. Wilde in eerste instantie naar Edremit, maar dat links laten liggen en langs de kust naar Ören gereden. Ik sta daar op een camping! Eindelijk weer eens. Het weer is geweldig, ik sta lekker in de schaduw, ik heb net lekker gegeten, wat wil je nog meer!?
Tent stond om half twee. Mooie tijd. Het werd net erg warm. Fiets stond een tijdje in de zon en toen wees de thermometer 41 graden aan….

3. Bergama
Het leek een dag van alleen maar klimmen te worden. Het eerste stuk, tot aan de afslag naar Bergama was vlak, met naar rechts soms nog uitzicht op Edremit Körfezi (Golf van Edremit). Vlak voor die afslag een ontbijtje genomen en dat was maar goed ook want daar kwam niet veel meer, qua restaurants en dergelijke. Vanaf hier leek het wel alleen maar omhoog te gaan. Ik ging weg op 20 meter en uiteindelijk was de hoogte 698 meter……. Het was vóór 9 uur al 30 graden en in de loop van de dag werd dat rond de 36. Bergama ligt op 104 meter.
Gelukkig zijn er onderweg regelmatig kranen, tevens monument voor iemand, waar ik het -hoognodige- water kan aanvullen.
Vanaf een kilometer of 7 voor Bergama een prachtig lange afdaling gehad. Dat is dan weer de beloning van al dat klimwerk ;-).
Ik ben blij te zijn aangekomen in Bergama, zusterstad van Alkmaar.
Ik verblijf er in Odyssey Guesthouse (www.odysseyguesthouse.com).